سقوط آرام فوتبال ایران در آسیا؛ حذفهایی که دیگر اتفاق نیستند
فوتبال ایران دیگر در آسیا حذف نمیشود؛ کنار زده میشود.
شکستها تکرار میشوند، حذفها ادامه دارد و یک واقعیت تلخ هر هفته پررنگتر میشود: فوتبال ایران دیگر قدرت سابق آسیا نیست. حذف نمایندگان ایران از لیگ قهرمانان آسیا۲ دیگر یک «نتیجه بد» یا «شب تلخ فوتبالی» محسوب نمیشود؛ این اتفاق حالا به نشانهای روشن از افول فوتبال باشگاهی ایران تبدیل شده است. شکست سپاهان مقابل الاهلی قطر تنها یک حذف ساده نبود؛ تأییدی بود بر واقعیتی که مدتهاست خود را نشان میدهد: فاصله ایران با فوتبال حرفهای منطقه هر روز بیشتر میشود.
شکست مقابل تیمی که قرار نبود خطرناک باشد
سپاهان به عنوان یکی از مدعیان داخلی و تیمی که در جدول لیگ ایران شرایط مطلوبی دارد، برابر حریفی متوقف شد که نه در لیگ قطر جایگاه درخشانی دارد و نه در ماههای اخیر نتایج قابل توجهی گرفته بود. با این حال، بازی ۱۲۰ دقیقهای هم نتوانست برتری فنی سپاهان را نشان دهد و یک اشتباه کافی بود تا همه چیز از دست برود. این شکست فقط حذف یک تیم نبود؛ نشانهای بود از اینکه برتریهای داخلی دیگر هیچ تضمینی برای موفقیت آسیایی نیست.
حذف استقلال و سپاهان؛ بحران دیگر پنهان نیست
وقتی استقلال هم برابر الحسین کنار رفت، دیگر نمیشد ناکامی را به یک تیم یا یک مسابقه نسبت داد. دو باشگاه بزرگ ایران در فاصله ۲۴ ساعت از رقابتها حذف شدند؛ آن هم نه مقابل غولهای قاره، بلکه برابر تیمهایی که تا چند سال پیش عبور از آنها برای فوتبال ایران یک انتظار معمولی بود.
مشکل فقط اختلاف بودجه نیست
سالها گفته میشد فاصله مالی با تیمهای ثروتمند منطقه دلیل اصلی عقبماندگی است. اما حالا مسئله فراتر از پول است. شکستها دیگر فقط مقابل قدرتهایی مثل الهلال یا الاتحاد رخ نمیدهد؛ تیمهای ایرانی حتی برابر باشگاههایی با امکانات متوسط هم برتری محسوسی ندارند.
این یعنی مسئله، ساختاری است؛ از برنامهریزی و مدیریت گرفته تا زیرساخت و توسعه بازیکن.
رویاهایی که حتی شکل هم نگرفتند
تصور میشد حضور تیمهای ایرانی در سطح دوم رقابتها، شانس موفقیت را افزایش دهد و شاید مسیر تقابل با النصر در مراحل پایانی هموار شود. اما این سناریو حتی فرصت شکل گرفتن هم پیدا نکرد. نمایندگان ایران پیش از رسیدن به مراحل جدی کنار رفتند.
تنها نماینده باقیمانده و آخرین امید
اکنون فقط تراکتور در رقابتهای آسیایی باقی مانده و باید مقابل شباب الاهلی قرار بگیرد. نتیجه این مسابقه شاید تنها شاخص باقیمانده برای سنجش جایگاه فوتبال ایران در آسیا باشد.
حقیقتی که دیگر نمیتوان انکار کرد
فوتبال ایران نهتنها از قلههای آسیایی فاصله گرفته، بلکه برای حفظ جایگاه خود در میان تیمهای متوسط منطقه هم به زحمت افتاده است. حذفهای اخیر شاید تلخ باشند، اما مهمتر از آن، هشداری جدیاند: اگر تغییری بنیادی رخ ندهد، این روند دیگر استثنا نخواهد بود؛ به واقعیت دائمی فوتبال ایران تبدیل میشود.
