نامه ایران به سازمان ملل درپی تهدیدات گستاخانه و ادعاهای مشمئز کننده ترامپ

متن کامل نامه ایران به آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل و رئیس شورای امنیت، به شرح زیر است:

بسم الله الرحمن الرحیم

عالیجنابان،

پیرو دستور دولت متبوعم و در ادامه نامه‌های پیشین ما درباره اقدامات تجاوزکارانه ایالات متحده آمریکا و رژیم اسرائیل علیه حاکمیت و تمامیت ارضی جمهوری اسلامی ایران، بدین‌وسیله مایلم توجه جنابعالی و اعضای شورای امنیت را به یک تهدید صریح علیه موجودیت جمهوری اسلامی ایران که از سوی رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا مطرح شده است، جلب نمایم.

در تاریخ ۲۲ سپتامبر ۲۰۲۶، رئیس‌جمهوری ایالات متحده آمریکا در سخنرانی خود در هشتاد و یکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد، با سوءاستفاده از همان جایگاهی که برای گردهم آوردن ملت‌ها در راستای صلح و همکاری بین‌المللی ایجاد شده است، آشکارا جمهوری اسلامی ایران، یکی از اعضای بنیان‌گذار سازمان ملل متحد، را به نابودی تهدید کرد. وی با گستاخی اظهار کرد: «… من جمهوری اسلامی را نابود می‌کنم و این کار را به‌سرعت انجام می‌دهم.» وی همچنین ادعا کرد که می‌تواند: «آنها را بدون هیچ شانسی برای بقا و بدون هیچ امیدی به عظمت و شکوه یا نسل‌های آینده، به جهنم بفرستد.»

این اظهارات نفرت‌انگیز و مشمئز کننده، سخنانی مبهم یا بی سابقه نیستند؛ بلکه بخشی از الگویی مستمر از تهدیدهای علنی علیه ایران از سوی رئیس یک دولت عضو دائم شورای امنیت هستند که اساسا مسئولیت اولیه حفظ صلح و امنیت بین‌المللی به آن واگذاب شده است.

علاوه بر این، در ۲۲ مارس ۲۰۲۶، رئیس‌جمهوری ایالات متحده تهدید کرد که کشورش «نیروگاه‌های ایران را هدف قرار داده و نابود خواهد کرد».

در ۳۰ مارس ۲۰۲۶، رئیس‌جمهوری ایالات متحده تهدید به تخریب گسترده تاسیسات انرژی و دیگر زیرساخت‌های حیاتی ایران، از جمله تاسیسات آب‌شیرین‌کن، کرد.

در ۶ آوریل ۲۰۲۶، وی بار دیگر ادعا کرد که «می‌توان کل کشور را در یک شب از بین برد»، و همزمان تهدید کرد که پل‌ها و نیروگاه‌های ایران را نابود خواهد کرد. وی همچنین مدعی شد که ایران «دیگر هیچ پلی» و «هیچ نیروگاهی» نخواهد داشت.

در ۷ آوریل ۲۰۲۶، این تهدید بیش از پیش تشدید شد. رئیس‌جمهوری ایالات متحده علنی اعلام کرد: «یک تمدن کامل امشب نابود خواهد شد و دیگر هرگز بازگردانده نخواهد شد.»

این تحول اخیر از اهمیتی خطیر و به‌ویژه نگران‌کننده برخوردار است، زیرا مجمع عمومی سازمان ملل متحد محل طرح تهدید به نابودی نیست.

این مجمع، اصلی‌ترین تریبون جهانیِ سازمان است که اهداف بنیادین آن شامل حفظ صلح و امنیت بین‌المللی، توسعه روابط دوستانه میان ملت‌ها و تحقق همکاری‌های بین‌المللی می‌شود. منشور ملل متحد مسئولیت‌هایی را بر عهده سازمان و ارکان اصلی آن می‌گذارد که در موارد تهدید آشکار یک دولت عضو به نابودیِ دولتی دیگر، مستقیما مصداق پیدا می‌کنند.

بنابراین، مسئله پیش روی سازمان ملل متحد صرفا موضوعی مربوط به ادبیات یا لفاظی سیاسی نیست. تهدید صریح به نابودیِ یک دولت عضوِ مستقل در سازمان ملل متحد، به‌ویژه هنگامی که در چارچوب الگویی مستمر از اقدامات تجاوزکارانه و نقض‌های فاحش حقوق بشردوستانه بین‌المللی توسط ایالات متحده و رژیم اسرائیل از تاریخ ۲۸ فوریه ۲۰۲۶ صورت می‌گیرد، از جمله حملاتی که در آن‌ها غیرنظامیان، اماکن غیرنظامی و زیرساخت‌های حیاتی غیرنظامی عمدا هدف قرار گرفته‌اند و به دنبال آن تهدیدهای مکرر برای تخریب بیشتر زیرساخت‌های غیرنظامی و حتی خودِ جمعیت مطرح شده است، مستقیما با اصولِ منع تهدید یا توسل به زور، حفاظت از صلح و امنیت بین‌المللی، و مسئولیت سازمان ملل و ارکان ذی‌صلاح آن برای مقابله با تهدیدات علیه صلح و امنیت بین‌المللی مرتبط است. منشور ملل متحد در خصوص ضرورت محکوم کردن چنین تهدیداتی، صریح‌ترین بیان ممکن را دارد.

انفعال جامعه بین‌المللی، عادی‌سازی چنین تهدیدات و جنایات شنیعی را که در پی نابودیِ یک ملت، مردم و تمدن آن را مدنظر قرار می‌دهند. هنگامی که چنین تهدیدهایی از تریبون سازمان ملل متحد مطرح می‌شوند، مخاطرات به‌مراتب بیشتر است؛ زیرا چنین اقدامی به‌شدت اقتدار منشور و مسئولیت بنیادین سازمان ملل متحد برای جلوگیری از تهدیدهای علیه صلح و امنیت بین‌المللی را تضعیف خواهد کرد.

صرف‌نظر از اینکه این تهدیدها صرفا خیال پردازی‌های واهی باشند یا خیر، این تهدیدها، همانند گذشته، در برابر مقاومت قاطع و دفاع مصمم مردم و نیروهای مسلح ایران، هرگز محقق نخواهند شد و به مرحله اجرا درنخواهند آمد.

جمهوری اسلامی ایران همچنین کلیه حقوق کامل و خدشه‌ناپذیر خود را برای دفاع از خویش در برابر هرگونه تجاوز بیشتر محفوظ می‌دارد؛ همچنین حق خود را برای پیگیری، از طریق تمامی ابزارهای قانونی موجود، جهت تحقق کامل پاسخگویی دولت‌ها و افراد مسئول در قبال رنج، تلفات و خسارات واردشده به مردم ایران محفوظ می‌دارد.

موجب امتنان خواهد بود چنانچه دستور فرمایید این نامه به‌عنوان سند رسمی شورای امنیت منتشر و در میان اعضای شورا توزیع گردد.

عالیجنابان، خواهشمند است مراتب احترامات فائقه اینجانب را پذیرا باشید.

غلامحسین درزی

سفیر و کاردار