صندلی‌بازی در شمشیربازی! این سمت‌های سفارشی کدام درد را دوا می‌کنند؟
در شرایطی که شمشیربازی ایران با چالش‌های جدی فنی و مدیریتی مواجه است، موج تازه انتصاب‌ها در فدراسیون تحت مدیریت علیرضا پورسلمان، پرسش‌های زیادی درباره ضرورت ایجاد سمت‌های جدید و اولویت‌های مدیریتی این مجموعه به وجود آورده است.
فدراسیون شمشیربازی در ماه‌های پایانی دوره مدیریتی علیرضا پورسلمان، به‌جای تمرکز بر ترمیم ناکامی‌های فنی و ساختاری، ظاهراً در مسیر گسترش چارت اداری و تعریف مسئولیت‌های تازه حرکت می‌کند؛ روندی که با توجه به نزدیک‌شدن انتخابات فدراسیون، پرسش‌های جدی درباره ضرورت، زمان‌بندی و اهداف این انتصاب‌ها به وجود آورده است.
دو حکم مدیریتی اخیر پورسلمان، نه‌تنها ابهاماتی درباره جایگاه و شرح وظایف مسئولان جدید ایجاد کرده، بلکه این سؤال اساسی را پیش روی جامعه شمشیربازی قرار داده است که این تغییرات قرار است کدام مشکل واقعی این رشته را برطرف کند؟ رشته‌ای که پس از ناکامی در بازی‌های آسیایی ناگویا، با چالش جدی پشتوانه‌سازی، وضعیت تیم‌های ملی و برنامه‌ریزی فنی مواجه است، حالا شاهد افزایش عناوین مدیریتی است؛ بی‌آنکه خروجی مشخصی از این تغییرات اعلام شود.
کمیته‌ای با مأموریت نامعلوم؛ ارتباطات با کدام ارگان‌ها؟
نخستین انتصاب مربوط به کاملیا داودزاده است که به‌عنوان رئیس کمیته ارتباطات ارگان‌های دولتی و خصوصی منصوب شده؛ عنوانی که حتی در نگاه نخست نیز مأموریت و جایگاه آن در ساختار فدراسیون چندان روشن نیست. اساساً این کمیته قرار است چه کاری انجام دهد؟ ارتباط با کدام ارگان‌ها، با چه اختیاراتی و در راستای کدام برنامه مشخص؟
آیا فدراسیون برای تعامل با نهادهای دولتی و بخش خصوصی تاکنون فاقد سازوکار مشخصی بوده که ایجاد یک کمیته مستقل برای آن ضرورت پیدا کرده است؟ اگر چنین نیازی وجود داشته، چرا شرح وظایف و اهداف این مجموعه به‌صورت شفاف اعلام نمی‌شود؟
موضوع زمانی جدی‌تر می‌شود که به ماده ۲۵ اساسنامه فدراسیون‌های ورزشی مراجعه کنیم. بر اساس این ماده، فدراسیون‌ها برای تسهیل امور فنی و اجرایی می‌توانند کمیته‌های دائمی و موقت تشکیل دهند؛ اما این اختیار به معنای ایجاد هر عنوان و جایگاهی بدون طی مراحل قانونی و تشکیلاتی نیست. کمیته‌های دائمی باید از نظر تعداد، ترکیب و وظایف در قالب دستورالعملی که به تصویب هیئت‌رئیسه می‌رسد، تعریف شوند. کمیته‌های موقت نیز باید با پیشنهاد رئیس فدراسیون و تصویب هیئت‌رئیسه، برای مأموریتی مشخص و در یک بازه زمانی محدود تشکیل شوند.
بنابراین پرسش مشخص است: کمیته ارتباطات ارگان‌های دولتی و خصوصی با چه مصوبه‌ای تشکیل شده است؟ دستورالعمل و شرح وظایف آن کجاست؟ آیا این کمیته دائمی است یا موقت؟ اگر مأموریت مشخصی دارد، خروجی قابل ارزیابی آن چه خواهد بود؟
فدراسیون شمشیربازی باید به این پرسش‌ها پاسخ دهد؛ چراکه صرف صدور حکم و ایجاد یک عنوان جدید، به معنای اصلاح ساختار نیست. جامعه شمشیربازی حق دارد بداند این مسئولیت تازه چه آورده‌ای برای رشته‌ای دارد که با مشکلات متعدد فنی و مدیریتی روبه‌روست. آیا جز اضافه‌شدن یک عنوان دیگر به مجموعه احکام مدیریتی، نتیجه مشخصی در انتظار شمشیربازی خواهد بود؟
مسئول اسلحه فلوره؛ موازی‌کاری در کنار سرمربی تیم ملی؟
اما ماجرا به همین‌جا ختم نمی‌شود. در تازه‌ترین حکم صادرشده از سوی فدراسیون، رئیس هیئت شمشیربازی استان اصفهان به‌عنوان مسئول اسلحه فلوره فدراسیون منصوب شده است؛ انتصابی که پرسش‌های دیگری درباره ساختار فنی این مجموعه ایجاد می‌کند.
اساساً مسئول اسلحه در ساختار فدراسیون چه جایگاهی دارد و چه وظایفی بر عهده خواهد داشت؟ آیا این مسئولیت پیش از این نیز در تشکیلات فدراسیون وجود داشته یا با تصمیم جدید مدیریت پورسلمان تعریف شده است؟
پیگیری‌ها از فدراسیون شمشیربازی نشان می‌دهد که در ساختار فعلی، مسئول اسلحه اپه نیز حضور دارد، اما برای اسلحه سابر چنین مسئولیتی تعریف نشده و در عین حال، مدیر فنی این اسلحه در ساختار فدراسیون فعالیت می‌کند. این در حالی است که در دوره مدیریت قبلی، اساساً عنوانی تحت عنوان مسئول اسلحه در ساختار مورد استفاده قرار نمی‌گرفت.
حالا باید پرسید اضافه‌شدن این مسئولیت‌ها بر اساس چه نیاز کارشناسی صورت گرفته است؟ مرز اختیارات مسئول اسلحه با مدیر فنی و سرمربیان تیم‌های ملی کجاست؟ آیا قرار است مسئول اسلحه بر برنامه‌های فنی نظارت کند، در استعدادیابی نقش داشته باشد، امور استان‌ها را پیگیری کند یا در انتخاب ملی‌پوشان دخالت داشته باشد؟
اگر چنین مأموریت‌هایی تعریف شده، چرا به‌صورت شفاف اعلام نمی‌شود؟ و مهم‌تر اینکه چرا این ساختار برای هر سه اسلحه به شکل یکسان طراحی نشده است؟
دو مسئول برای یک اسلحه؛ حاصل این تقسیم وظایف چیست؟
ابهام‌ها زمانی بیشتر می‌شود که بدانیم فدراسیون پیش از این نیز برای اسلحه فلوره سرمربی تیم ملی تعیین کرده است. شروین طلوعی در شهریورماه امسال با حکم پورسلمان تا المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس به‌عنوان سرمربی تیم ملی فلوره منصوب شد. حالا اضافه‌شدن عنوان مسئول اسلحه فلوره به ساختار فدراسیون، بدون توضیح درباره حدود اختیارات و ارتباط این سمت با سرمربی تیم ملی، پرسش مهمی را مطرح می‌کند: قرار است چه کسی تصمیم‌گیر نهایی مسائل فنی این اسلحه باشد؟
اگر مسئول اسلحه و سرمربی تیم ملی قرار است مأموریت‌های متفاوتی داشته باشند، باید این تفاوت‌ها روشن شود. در غیر این صورت، نتیجه چیزی جز موازی‌کاری، تداخل مسئولیت‌ها و پیچیده‌ترشدن فرآیند تصمیم‌گیری نخواهد بود.
البته هیچ‌کس منکر ضرورت تقویت ساختار فنی فدراسیون نیست؛ اتفاقاً شمشیربازی ایران بیش از هر زمان دیگری به برنامه‌ریزی منسجم، تقسیم مسئولیت‌های تخصصی و نظارت دقیق بر عملکرد تیم‌های ملی و رده‌های پایه نیاز دارد. اما تقویت ساختار با تکثیر عنوان‌های مدیریتی تفاوت دارد. هر مسئولیت جدید باید مأموریت مشخص، خروجی قابل ارزیابی و ارتباط تعریف‌شده‌ای با سایر بخش‌ها داشته باشد؛ نه اینکه صرفاً یک صندلی دیگر به چارت فدراسیون اضافه شود.
پورسلمان به جای ترمیم ناکامی‌ها، مشغول تقسیم صندلی‌هاست؟
مسئله اصلی اینجاست که این دور باطل انتصاب‌ها و تعریف مسئولیت‌های تازه، قرار است کدام نقص و ایراد شمشیربازی ایران را ترمیم کند؟ کدام ناکامی را جبران خواهد کرد؟
آیا این احکام قرار است ناکامی شمشیربازی در بازی‌های آسیایی ناگویا را جبران کند؟ آیا برای ضعف پشتوانه‌سازی و نداشتن نسل آماده برای تیم‌های ملی راهکاری دارد؟ آیا قرار است وضعیت فنی تیم ملی سابر را بهبود ببخشد و برای انتخاب کادر فنی، گزینه‌ای مناسب‌تر از محمد رهبری روی میز بگذارد؟ استعدادیابی و تقویت تیم‌های پایه چه سهمی از این تحرکات مدیریتی دارند؟
اینها مشکلات واقعی شمشیربازی ایران هستند؛ مسائلی که آینده این رشته را تحت تأثیر قرار داده‌اند و اتفاقاً باید تمام توان مدیریتی فدراسیون صرف پیدا کردن راه‌حل برای آنها شود. اما در عمل، آنچه دیده می‌شود، صدور احکام تازه، تعریف مسئولیت‌های مبهم و گسترش حلقه مدیریتی اطراف رئیس فدراسیون است.
کاش یک نفر به پورسلمان یادآوری کند که دوای درد شمشیربازی، این سمت‌های سفارشی و احکام مدیریتی نیست. اگر واقعاً دغدغه آینده این رشته وجود دارد، هنوز فرصت برای انتصاب‌های مؤثر باقی است؛ انتصاب‌هایی که بتوانند یک مشکل واقعی را حل کنند، نه اینکه صرفاً به جمع‌آوری افراد بیشتر در ساختار مدیریتی منجر شوند.
در آستانه انتخابات، زمان مناسبی برای این پرسش است که آیا اولویت مدیریت فعلی، ترمیم وضعیت شمشیربازی است یا تثبیت موقعیت و جمع‌آوری رأی؟ طبیعی است که رئیس فدراسیون تا پایان دوره مسئولیت خود اختیار اداره مجموعه را دارد، اما این اختیار نمی‌تواند پرسش درباره ضرورت و زمان‌بندی تصمیم‌ها را بی‌اعتبار کند. وقتی در ماه‌های پایانی مدیریت، پست‌های تازه تعریف و احکام جدید صادر می‌شود، باید درباره انگیزه و دستاورد این اقدامات توضیح داده شود.
اگر پورسلمان و اطرافیانش واقعاً دلسوز شمشیربازی هستند، بهتر است به‌جای افزودن عناوین اداری، برای ناکامی ناگویا، ضعف پشتوانه‌سازی، وضعیت کادر فنی و آینده تیم‌های پایه برنامه ارائه کنند. این رشته به مدیرانی نیاز دارد که گرهی از مشکلاتش باز کنند، نه افرادی که صرفاً عنوان تازه‌ای به فهرست مسئولیت‌هایشان اضافه شود.
شمشیربازی ایران امروز بیش از هر زمان دیگری به تصمیم‌های نجات‌بخش نیاز دارد. وقتی رشته‌ای با این حجم از مشکلات فنی و زیرساختی روبه‌روست، چه ضرورتی دارد که در ماه‌های پایانی مدیریت، انرژی فدراسیون صرف تکثیر سمت‌هایی شود که هنوز حتی مأموریت و خروجی مشخصی برای آنها اعلام نشده است؟ دوای درد شمشیربازی، تقسیم صندلی‌ها نیست؛ وقت آن رسیده که به‌جای جمع‌کردن رأی، برای نجات این رشته فکری شود.
