فراگیری موضوع مسکن در جامعه از تاخیر در ازدواج تا تشدید نارضایتی سیاسی را در برمیگیرد
آوش/ بزرگترین بحران کمبود مسکن، کاهش میزان ازدواج، نارضایتی سیاسی، بالا رفتن میزان دلزدگی در جامعه و کاهش نیروی انسانی است
موضوع داشتن سقفی برای خود در جامعهای که ۴۰ درصد خانوارهای آن اکنون اجارهنشین هستند، بدون یافتن راهکار مناسب شاید دیگر فقط یک بحران اقتصادی نباشد چرا که این ناامیدی برای داشتن خانهای از آن خود میتواند منجر به سرخوردگی اجتماعی شود. در چنین شرایطی عجیب نباشد که «امان الله قرایی مقدم»، جامعهشناس و استاد دانشگاه این موضوع را مخل آرامش روانی بداند.
قراییمقدم در گفتوگو با «آوش» با اشاره به موضوع مسکن و لزوم یافتن راهکار برای آن میگوید: «اکنون دیگر بحران مسکن نه فقط در شهرهای بزرگ که در روستاها نیز وجود دارد. اصلا مگر کسی که مسکن ندارد رفاه دارد؟ آسایش فکری و خیالی دارد؟ دلگرمی به کار و زندگی دارد؟ باید به طور ویژه توجه کرد که بحران مسکن و احساس بیخانمان بودن شهروند، اثرات شدیدی بر پیکره جامعه از نظر سیاسی، اجتماعی و اقتصادی دارد و افرادی که مسکن ندارند بیشتر در خطر آسیبهای اجتماعی، ناامیدی و افکار خودکشی قرار میگیرند.»
این جامعهشناس در ادامه با اشاره به بحرانهای اجتماعی، موضوع اقتصادی چون مسکن نیز به آوش میگوید: «بزرگترین بحران کمبود مسکن، کاهش میزان ازدواج، نارضایتی سیاسی، بالا رفتن میزان دلزدگی در جامعه و کاهش نیروی انسانی است. ببینید مسکن اولین خواسته اقتصادی در نهاد خانواده است. وقتی که ازدواج صورت نگیرد، باروری صورت نمیگیرد و نیروی انسانی جدید و متخصص نخواهیم داشت و نیروی انسانی به کلی از بین میرود.»
نسلی بدون سقف و دورنمایی بدون آینده
قراییمقدم با اشاره به وعدههای دولتها درباره افزایش جمعیت که هر روز از بحرانیتر شدن آن میگویند نیز به «آوش» گفت: «وقتی که دولت میگوید جمعیت را افزایش دهیم و میگوید زمین و خانه میدهیم خیلی خوب است ولی مسکن اصل و اساس تشکیل خانواده است، از نظر جامعهشناسی نهاد خانواده مهمترین نهاد اجتماعی است و وقتی که شکل نگیرد به طور جدی جامعه را دچار آسیب میکند و اثرات وخیمی در پی خواهد داشت.»
او هم چنین باور داردکه موضوع مهاجرت جوانان و یا همان فرار مغزها یکی از اثرات بحران مسکن است، چرا که فرد در یک روند منطقی پیشبینی میکند با وجود این بحران فراگیر مسکن نمیتواند ازدواج کند و خانواده تشکیل دهد و طبیعی است که به سوی گریز پیش میرود.
قراییمقدم به صراحت میگوید که «من آینده خوبی برای این نسل نمیبینم.»
این جامعهشناس هم چنین به آوش گفت: «این بحران روحی روانی باعث فرار از کشور میشود، و ناامنی فکری و روحی پیش آمده باعث میشود که ازدواج نکنند. اصلا اولین سوال بعد از ازدواج این است که من کجا زندگی کنم؟ اولین سوال از یک زن و شوهر همین است که خانه دارید؟ میتوانید با پولی که دارید خانهای اجاره کنید؟ وقتی این سوال را از خود میپرسد و میبیند جواب مثبتی ندارد دیگر ازدواج نمیکند و این مهمترین ضربه را به جامعه میزند.»
