وقتی فوتبال ایران قربانی بیدقتی مدیریتی شد
فوتبال ایران یک بار دیگر نه در زمین مسابقه، بلکه پشت میزهای مدیریتی شکست خورد؛ شکستی که این بار بهای آن از دست رفتن حق نماینده واقعی ایران در لیگ قهرمانان آسیا ۲ بود.
ماجرایی که ابتدا تصور میشد تنها یک سوءتفاهم اداری است، حالا به یکی از عجیبترین اشتباهات تاریخ فدراسیون فوتبال تبدیل شده؛ اشتباهی که نشان داد هنوز هم در مهمترین نهاد فوتبالی کشور، تصمیمهای سرنوشتساز بدون دقت، هماهنگی و نظارت کافی گرفته میشود.
در حالی که آییننامه AFC به فدراسیونها اجازه داده بود تا پس از مشخص شدن نماینده نهایی، سهمیه قطعی خود را اعلام کنند، فدراسیون فوتبال ایران پیش از پایان فرآیند قانونی، نام گلگهر را به کنفدراسیون فوتبال آسیا ارسال کرد؛ اقدامی که بعدها دیگر قابل اصلاح نبود و در نهایت باعث شد چادرملو، با وجود کسب سهمیه در زمین مسابقه، از حضور در آسیا محروم شود.
این اتفاق فقط یک اشتباه اداری نیست؛ این یک خسارت ملی است.
در فوتبال حرفهای دنیا، چنین خطاهایی معمولاً با استعفا یا برکناری مدیران مسئول همراه میشود، زیرا اعتبار یک فدراسیون از هر نتیجهای مهمتر است. اما در فوتبال ایران، هنوز کسی مسئولیت این اتفاق را نپذیرفته و حتی مشخص نیست چه فرد یا نهادی تصمیم نهایی را گرفته است.
سؤال اصلی اینجاست؛ آیا معرفی گلگهر تصمیم شخصی دبیرکل بوده یا براساس مکاتبات سازمان لیگ انجام شده است؟ اگر تصمیم جمعی بوده، چرا هیچکس پاسخگو نیست؟ اگر تصمیم فردی بوده، چرا تاکنون برخوردی صورت نگرفته است؟
ابهام دیگر به مکاتبات بعدی با AFC بازمیگردد. اگر فدراسیون متوجه اشتباه شده بود، آیا در نامههای بعدی صراحتاً به این خطا اشاره کرده یا صرفاً درخواست تغییر نماینده را مطرح کرده است؟ در پروندههای بینالمللی، نحوه نگارش یک نامه گاهی سرنوشت یک پرونده را تغییر میدهد.
نکته نگرانکنندهتر اما سکوت طولانی مدیران فدراسیون است. از زمان ارسال اسامی تا مشخص شدن نتیجه، هفتهها فرصت برای شفافسازی وجود داشت، اما نه خبری از اطلاعرسانی بود و نه اقدامی برای جلوگیری از وقوع این بحران.
حالا که AFC تصمیم نهایی خود را گرفته، دیگر بازگرداندن سهمیه ممکن نیست؛ اما هنوز یک فرصت باقی مانده است؛ بازگرداندن اعتماد از دست رفته.
اولین گام، شفافسازی کامل است؛ انتشار مکاتبات، مشخص شدن روند تصمیمگیری و معرفی دقیق افرادی که در این پرونده نقش داشتهاند. گام بعدی نیز پذیرش مسئولیت است؛ موضوعی که در مدیریت حرفهای یک اصل محسوب میشود، نه یک انتخاب.
فوتبال ایران بارها از اشتباهات داوری، تحریمها و تصمیمهای AFC آسیب دیده است، اما این بار، بزرگترین ضربه را خودش به خودش زد؛ با یک نامه، یک تصمیم عجولانه و مدیریتی که هنوز حاضر نیست درباره آن پاسخ روشنی بدهد.
شاید تلخترین بخش این ماجرا همین باشد؛ نماینده ایران نه در زمین، بلکه پشت میزها حذف شد.
