پرسپولیس در تله بلاتکلیفی؛ نه آماده بازی، نه آماده تعطیلی!
در روزهایی که تکلیف لیگ برتر هنوز در هالهای از ابهام است، پرسپولیس به یکی از عجیبترین موقعیتهای چند سال اخیرش رسیده؛ تیمی که نه شرایط ادامه مسابقات را دارد و نه از توقف لیگ سود میبرد.
سرخها قبل از توقف ناگهانی لیگ، اصلاً حالوروز خوبی نداشتند. چهار شکست در پنج بازی، فاصله با صدر و سقوط به رده ششم، نشان میداد تیم از فرم خارج شده. حالا همین تیمی که نیاز به بازی برای بازگشت داشت، وارد یک وقفه طولانی شده؛ وقفهای که نهتنها کمکی نکرده، بلکه بحران را عمیقتر کرده است.
بزرگترین چالش، روی نیمکت دیده میشود؛ جایی که اوسمار ویرا هنوز به ایران برنگشته و تمرینات زیر نظر کریم باقری دنبال میشود. این تغییر اجباری در کادرفنی، آن هم در حساسترین مقطع فصل، عملاً ساختار فنی تیم را نیمهکاره رها کرده است.
اما مشکل فقط نیمکت نیست. لیست غایبان پرسپولیس طولانیتر از حد معمول است؛ از بازیکنانی که به دلایل انضباطی کنار گذاشته شدهاند تا مصدومهایی که عملاً از چرخه خارج شدهاند. در کنار اینها، بخش قابلتوجهی از خارجیهای تیم هم هنوز برنگشتهاند و همین موضوع باعث شده تمرینات با ترکیبی ناقص برگزار شود؛ تیمی که باید برای ادامه فصل آماده شود، اما حتی اسکلت اصلیاش هم کامل نیست.
در چنین شرایطی، یک تناقض عجیب شکل گرفته؛ پرسپولیس از یکطرف آماده رقابت نیست، اما از طرف دیگر، بیشتر از خیلی تیمها اصرار به برگزاری لیگ دارد. دلیلش ساده است: جدول. جایگاه فعلی، هیچ سهمیهای برای آسیا تضمین نمیکند و اگر لیگ همینجا متوقف شود، سرخها یکی از بزرگترین بازندهها خواهند بود.
به همین خاطر، مدیران باشگاه بهدنبال هر سناریویی برای ادامه رقابتها هستند؛ حتی پیشنهاد برگزاری تورنمنتهای جایگزین. این یعنی پرسپولیس حاضر است با هر فرمتی بازی کند، فقط فصل نیمهتمام اعلام نشود.
در نهایت، پرسپولیس حالا در یک وضعیت پارادوکسیکال گرفتار شده؛ تیمی که برای بازی کردن آماده نیست، اما بیشتر از همیشه به بازی کردن نیاز دارد. اگر لیگ ادامه پیدا کند، با تیمی نصفهونیمه وارد میدان میشود و اگر متوقف شود، سهمیه آسیایی را از دست میدهد.
این همان «بحران اندر بحران» است؛ وضعیتی که هر تصمیمی در آن، برای پرسپولیس هزینه دارد.
