تقویم سفید تیم ملی!
تیم ملی ایران در حالی باید خودش را برای حضور در جام جهانی ۲۰۲۶ آماده کند که مهمترین ابزار آمادهسازی، یعنی بازیهای دوستانه، یکییکی از دست میروند؛ انگار هر چه جلوتر میرویم، برنامهها بیشتر فرو میریزد تا اینکه شکل بگیرد.
ماجرا از جایی جدی شد که رویارویی با اسپانیا، که میتوانست یک محک واقعی برای شاگردان امیر قلعهنویی باشد، خیلی زود از روی میز کنار رفت. بعد از آن، مسئولان به سرعت مسیر را تغییر دادند و به گزینهای بسیار پایینتر رضایت دادند: تیم ملی پورتوریکو. اما حالا همان گزینه حداقلی هم دود شده و به هوا رفته است.
طبق شنیدهها، طرف پورتوریکویی در فاصله کوتاه تا برگزاری بازی، شروط جدیدی روی میز گذاشته که عملاً توافق قبلی را بیاعتبار کرده. نتیجه؟ لغو بازیای که قرار بود حداقل یک تست ساده قبل از جام جهانی باشد. این یعنی تیم ملی دوباره به نقطه صفر برگشته؛ بدون حریف، بدون برنامه مشخص و با زمانی که بهشدت در حال از دست رفتن است.
این اتفاق در شرایطی رخ میدهد که کمتر از دو ماه تا شروع جام جهانی باقی مانده و تقریباً همه تیمهای حاضر در این رقابتها، برنامههای آمادهسازیشان را نهایی کردهاند. در نقطه مقابل، ایران هنوز درگیر پیدا کردن یک حریف ساده برای بازی دوستانه است؛ آن هم بعد از یک سالی که بیشتر بازیها مقابل تیمهای درجه دو و سه برگزار شده و خروجی خاصی هم نداشته است.
نگاهی به رقبای همسطح و حتی پایینتر، اختلاف برنامهریزی را بهخوبی نشان میدهد. تیم ملی انگلیس با برنامهای دقیق وارد فیفادی میشود، تیم ملی بلژیک چند بازی تدارکاتی سطح بالا در پیش دارد و حتی تیمهایی مثل تیم ملی مصر به سراغ حریفان بزرگ رفتهاند. در این میان، تنها چیزی که برای ایران باقی مانده، یک تقویم خالی و نگرانیهای رو به افزایش است.
واقعیت این است که بحران بازی دوستانه برای تیم ملی دیگر یک اتفاق مقطعی نیست؛ به یک الگوی تکراری تبدیل شده. از وعده بازی با قدرتهای بزرگ گرفته تا لغوهای دقیقه نودی و حالا هم شکست در برگزاری یک دیدار حداقلی، همه نشان میدهد که مشکل فراتر از انتخاب حریف است.
اگر در همین روزهای باقیمانده، فدراسیون نتواند یک بازی تدارکاتی مناسب برای تیم ملی جور کند، سناریوی نگرانکنندهای در انتظار فوتبال ایران خواهد بود: حضور در جام جهانی بدون حتی یک محک جدی پیش از شروع رقابتها. سناریویی که میتواند هزینهاش، خیلی زود و در زمین مسابقه مشخص شود.
