لیگ در جریان است، اما چشم تیم ملی کجاست؟

سرمربی تیم‌ملی این روزها بیش از آنکه در ورزشگاه‌ها دیده شود، در حد یک نام در اخبار حضور دارد. نه روی سکوهای ورزشگاه آزادی، نه در نقش جهان، نه در یادگار امام و نه حتی در مهم‌ترین مسابقه داخلی کشور؛ داربی پایتخت. انگار تیم ملی در حال آماده‌سازی برای جام ملت‌هاست، اما فرمانده آن ترجیح داده از فاصله‌ای امن تحولات لیگ را دنبال کند.

فوتبال اما شغل دورکاری نیست. هیچ نرم‌افزاری نمی‌تواند جای نگاه یک سرمربی را بگیرد. هیچ گزارش آنالیزی نمی‌تواند اضطراب یک بازیکن جوان را در دقیقه ۹۰ نشان دهد. هیچ هایلایتی نمی‌تواند بگوید یک فوتبالیست بعد از اشتباه چگونه خودش را جمع می‌کند یا زیر فشار سکوها چقدر دوام می‌آورد.

سال‌هاست در فوتبال دنیا، سرمربیان تیم‌های ملی را روی سکوها می‌بینیم؛ از بازی‌های بزرگ گرفته تا مسابقاتی که شاید برای هواداران جذابیتی نداشته باشد. دلیلش هم ساده است؛ کشف بازیکن از پشت مانیتور اتفاق نمی‌افتد. فوتبال را باید لمس کرد، نه فقط تماشا.

داربی اصفهان، داربی تهران، بازی‌های حساس بالانشینان و حتی رقابت‌های تیم‌های پایین جدول، همه بخشی از پازل تیم ملی هستند. مگر نه اینکه بعد از جام جهانی قرار بود تیم ملی وارد یک دوره بازسازی شود؟ مگر نه اینکه صحبت از جوان‌گرایی و تغییر نسل بود؟ اگر قرار است همان فهرست قدیمی دوباره احضار شود، شاید غیبت در ورزشگاه‌ها چندان مهم نباشد؛ اما اگر قرار است خون تازه‌ای وارد رگ‌های تیم ملی شود، سؤال‌ها جدی‌تر می‌شوند.

شاید کادر فنی پاسخ بدهد که همه مسابقات آنالیز می‌شوند و گزارش‌ها روی میز سرمربی قرار می‌گیرد. حرف درستی است؛ اما گزارش، مکمل مشاهده است نه جایگزین آن. فوتبال در جزئیاتی زندگی می‌کند که دوربین تلویزیونی همیشه آن‌ها را ثبت نمی‌کند.

مسئله فقط یک داربی یا یک مسابقه نیست؛ مسئله تصویری است که از تیم ملی به فوتبال ایران مخابره می‌شود. وقتی سرمربی تیم ملی در مهم‌ترین ویترین‌های فوتبال داخلی حضور ندارد، این پیام ناخواسته منتقل می‌شود که لیگ چندان هم مهم نیست. در حالی‌که هر بازیکنی که رویای پیراهن تیم ملی را دارد، باید احساس کند عملکردش دیده می‌شود.

امیر قلعه‌نویی بعد از تمدید قرارداد، مسئولیت بزرگی بر دوش دارد. جام ملت‌های آسیا نزدیک‌تر از آن است که تصور می‌شود و تیم ملی برای رسیدن به موفقیت، بیش از هر چیز به رقابت سالم و انتخاب عادلانه نیاز دارد. این رقابت از دل لیگ بیرون می‌آید؛ از همان زمین‌هایی که این روزها سرمربی تیم ملی کمتر در آن‌ها دیده می‌شود.

شاید هفته‌های آینده همه‌چیز تغییر کند و قلعه‌نویی دوباره مهمان دائمی سکوهای ورزشگاه‌ها شود. اما تا آن روز، یک پرسش همچنان پابرجاست؛ اگر مهم‌ترین مسابقه فوتبال ایران هم دلیل کافی برای حضور سرمربی تیم ملی در ورزشگاه نیست، پس دقیقاً چه مسابقه‌ای هست؟