اینفوگرافی/ ۴۷ سال سخنرانی مقامات ایرانی در برابر یک تریبون
تحریریه آوش/ اگر همه این سخنرانیها را کنار هم بگذاریم، دیگر فقط با مجموعهای از نطقهای تشریفاتی مواجه نیستیم. آن ها چیزی شبیه نوار قلب سیاست خارجی جمهوری اسلامیاند.
نیم نگاهی به مسولان جمهوری اسلامی ایران که در سازمان ملل سخنرانی کردند.
۱۹۷۹؛ ابراهی یزدی: انقلاب.
۱۹۸۰؛ شمس اردکانی: آغاز جنگ؛ و در حاشیه آن، سفر تاریخی رجایی و سخنرانیاش در شورای امنیت.
۱۹۸۱؛ میرحسین موسوی: جنگ و بحران داخلی.
۱۹۸۲ تا ۱۹۸۶؛ علی اکبر ولایتی: جنگ، سلاح شیمیایی و اعتراض به شورای امنیت.
۱۹۸۷؛ شهید آیت الله سید علی خامنهای: جنگ در آستانه سال پایانی.
۱۹۸۸ تا ۱۹۹۶؛ علی اکبر ولایتی: پایان جنگ، بازسازی و جستوجوی جایگاه ایران در نظم پس از جنگ سرد.
۱۹۹۷ تا ۲۰۰۴؛ کمال خرازی و سید محمد خاتمی: تنشزدایی و گفتوگوی تمدنها؛ سپس ظهور پرونده هستهای.
۲۰۰۵ تا ۲۰۱۲؛ محمود احمدینژاد: بحران هستهای، شورای امنیت و تحریم.
۲۰۱۳ تا ۲۰۲۰؛ حسن روحانی: مذاکره، برجام، خروج آمریکا و فشار حداکثری.
۲۰۲۱ تا ۲۰۲۳؛ ابراهیم رئیسی: بیاعتمادی به غرب و بنبست احیای برجام.
۲۰۲۴ تا ۲۰۲۶؛ مسعود پزشکیان: تلاش برای بازگشت به تعامل، عبور از درگیری نظامی و سرانجام حضور در سازمان ملل در میانه جنگ.
در این میان اما باید توجه داشت که حتی اشتباه تاریخی درباره رجایی هم معنایی نمادین دارد. حافظه جمعی آنقدر تصویر نخستوزیر ایران با پای برهنه در مقر سازمان ملل را به یاد سپرده که مکان دقیق آن را فراموش کرده؛ درست همانطور که گاهی نام میرحسین موسوی از فهرست سخنرانان مجمع عمومی حذف میشود، در حالی که صورتجلسه رسمی سال ۱۹۸۱ هنوز سخنان او را خط به خط در خود دارد.
