سقوط آزاد شمشیربازی ایران در آسیا؛ وقتی هیچکس حتی بوی مدال را هم حس نکرد!
پایان رقابتهای انفرادی شمشیربازی قهرمانی آسیا برای ایران چیزی جز ناکامی مطلق نبود. از سابر مردان تا اپه مردان و سابر و فلوره زنان، هیچکدام از نمایندگان ایران نتوانستند خود را به جمع مدعیان مدال برسانند؛ نتیجهای که میتوان آن را یکی از ضعیفترین عملکردهای شمشیربازی ایران در سالهای اخیر در قاره آسیا دانست.
روز دوم مسابقات نیز ادامه همان روند ناامیدکننده روز نخست بود. در اسلحه اپه مردان، هر چهار نماینده ایران پس از عبور از مرحله گروهی در همان جدول ۶۴ نفره از دور رقابتها کنار رفتند. امیرحسین موحشی مقابل نماینده چینتایپه ۱۵ بر ۸ شکست خورد، محمد اسماعیلی با وجود رقابتی نزدیک، ۱۰ بر ۹ نتیجه را به حریف چینتایپه واگذار کرد، بهنام بیک برابر نماینده قزاقستان ۱۵ بر ۷ شکست خورد و علی نمازی نیز با نتیجه ۱۵ بر ۹ مغلوب شمشیرباز قزاق شد.
در سابر زنان نیز نجمه سازنجیان نتوانست از مرحله گروهی صعود کند.
روز نخست نیز شرایط تفاوتی نداشت. در مهمترین اسلحه ایران یعنی سابر مردان، علی پاکدامن در جدول ۱۶ نفره متوقف شد، طاها کارگرپور به جدول ۳۲ نفره رسید و محمد فتوحی و زاهدی نیز در جدول ۶۴ نفره حذف شدند. زهرا کارگر در فلوره زنان نیز از همان مرحله مقدماتی حذف شد. این در حالی است که سابر مردان طی سالهای گذشته همواره امید اصلی ایران برای کسب مدال در رقابتهای آسیایی و جهانی محسوب میشد.
نکته نگرانکننده اما فقط حذف شدن نیست؛ مسئله این است که هیچیک از ملیپوشان ایران حتی تا آستانه مدال هم پیش نرفتند. در سالهایی نهچندان دور، انتظار از شمشیربازی ایران حضور روی سکو و رقابت با قدرتهای سنتی آسیا مانند کرهجنوبی، ژاپن و چین بود، اما امروز حذف در مراحل ابتدایی به اتفاقی عادی تبدیل شده است.
البته درباره بخش زنان باید منصفانه قضاوت کرد. تیمهای بانوان در ماههای اخیر نه از اردوهای مستمر و باکیفیت برخوردار بودند و نه فرصت حضور در مسابقات بینالمللی متعدد برای کسب تجربه و امتیاز داشتند. بنابراین انتظار کسب نتیجهای متفاوت از تیمی که امکانات و برنامه آمادهسازی مناسبی در اختیار نداشته، چندان واقعبینانه نیست.
اما این استدلال درباره تیم سابر مردان صدق نمیکند. تیمی که حدود ۴۵ روز در ایتالیا و زیر نظر کریستین بائو اردو برگزار کرد، هزینه قابل توجهی صرف آمادهسازی آن شد و قرار بود با برنامهای متفاوت به روزهای اوج بازگردد. با این حال خروجی این برنامهها، حذف زودهنگام تمام نمایندگان ایران در بخش انفرادی بود.
این نتایج بیش از آنکه صرفاً یک ناکامی ورزشی باشد، زنگ خطری جدی برای شمشیربازی ایران است. رشتهای که تا همین چند سال قبل یکی از امیدهای اصلی ورزش ایران برای کسب مدال در بازیهای آسیایی و حتی المپیک محسوب میشد، امروز نهتنها از سکو فاصله گرفته، بلکه حتی در جمع مدعیان قاره هم دیده نمیشود.
شاید وقت آن رسیده باشد که فدراسیون شمشیربازی، به جای تکرار وعدهها و امید بستن به اردوهای خارجی، پاسخ روشنی به این سؤال بدهد؛ چرا با وجود هزینههای قابل توجه، تغییرات متعدد در کادر فنی و برنامههای بلندمدت، خروجی تیم ملی هر سال ضعیفتر از قبل میشود؟
