«ساعت صفرحمله» به ونزوئلا؛ «پایان دوران مادورو»
ساعت صفر حمله به ونزوئلا در بامداد شنبه ۳ ژانویه ۲۰۲۶ فرا رسید و نیروهای نظامی ایالات متحده در عملیاتی محدود اما سنگین، موفق شدند چندین پادگان و پایگاه نظامی کلیدی این کشور را هدف قرار دهند.
روزنامه آرمان امروز در گزارشی نوشت:
ساعت صفر حمله به ونزوئلا در بامداد شنبه ۳ ژانویه ۲۰۲۶ فرا رسید و نیروهای نظامی ایالات متحده در عملیاتی محدود اما سنگین، موفق شدند چندین پادگان و پایگاه نظامی کلیدی این کشور را هدف قرار دهند.
این حمله که با حملات هوایی و موشکی دقیق همراه بود، در ساعات اولیه صبح به وقت محلی کاراکاس آغاز شد و انفجارهای مهیبی در پایتخت و مناطق اطراف آن به گوش رسید. بر اساس گزارشهای متعدد، هواپیماهای جنگی و بالگردهای آمریکایی در ارتفاع پایین بر فراز کاراکاس پرواز کردند و اهدافی از جمله بزرگترین مجتمع نظامی فورت تیونا، پایگاه هوایی لا کارلوتا، بندر لا گوایرا و چندین انبار مهمات را بمباران کردند. دود غلیظی از این نقاط به آسمان برخاست و برق و اینترنت در بخشهای وسیعی از پایتخت قطع شد، که این امر فضای شهر را به شدت ملتهب کرد.
دونالد ترامپ، رئیسجمهور ایالات متحده، ساعتی پس از آغاز عملیات در شبکه اجتماعی تروث سوشال اعلام کرد که این حمله گسترده با موفقیت انجام شده و نیکلاس مادورو، رئیسجمهور ونزوئلا، به همراه همسرش سیلیا فلورس دستگیر و از کشور خارج شدهاند. ترامپ تأکید کرد که این عملیات در هماهنگی با نهادهای قضایی آمریکا انجام گرفته و مادورو با اتهاماتی مانند نارکو-تروریسم روبرو خواهد شد.
مقامات آمریکایی عنوان کردند که نیروهای ویژه دلتا فورس با حمایت اطلاعاتی سیا، مادورو را در محل اقامتگاهش در فورت تیونا بازداشت کرده و با هلیکوپتر به ناو جنگی در دریای کارائیب منتقل کردهاند. این گفته در حالی مطرح شد که دولت ونزوئلا ابتدا دسترسی به مادورو را از دست داد و سپس وضعیت اضطراری اعلام کرد.
حمله محدود آمریکا ظاهراً با هدف خنثی کردن تهدیدات مرتبط با قاچاق مواد مخدر و همکاری دولت مادورو با کارتلها طراحی شده بود.
در ماههای پیش، ایالات متحده ناو هواپیمابر جرالد آر. فورد را به منطقه اعزام کرده و بیش از ۳۰ قایق مشکوک به قاچاق را نابود کرده بود، اما این نخستین عملیات مستقیم بر خاک ونزوئلا محسوب میشود. اهداف اصلی شامل نابودی زیرساختهای نظامی برای جلوگیری از مقاومت احتمالی بود و گزارشها حاکی از آن است که پدافند هوایی ونزوئلا نتوانست واکنش مؤثری نشان دهد.
شاهدان عینی در کاراکاس از پرواز بالگردهای شینوک و آپاچی آمریکایی خبر دادند و ویدئوهایی که در شبکههای اجتماعی منتشر شد، لحظات اصابت موشکها به پادگانها را نشان میدهد.دولت ونزوئلا این حمله را تجاوز آشکار و نقض حاکمیت ملی خواند و ولادیمیر پادرینو لوپز، وزیر دفاع، از نیروهای مسلح خواست تا برای دفاع از کشور بسیج شوند. نیکولاس مادورو پیش از ناپدید شدن، در بیانیهای مردم را به مقاومت در برابر تجاوز فراخواند.
معاون رئیسجمهور، دلسی رودریگز، از جامعه بینالمللی خواست تا مدرکی برای زنده بودن مادورو ارائه شود. این عملیات باعث قطع گسترده ارتباطات شد و اداره هوانوردی فدرال آمریکا حریم هوایی ونزوئلا را برای پروازهای آمریکایی ممنوع اعلام کرد.
واکنشهای بینالمللی سریع بود. ایران، روسیه، کوبا و چین این حمله را محکوم کردند و آن را نقض منشور سازمان ملل خواندند. وزارت خارجه جمهوریاسلامی تأکید کرد که این اقدام مصداق کامل عمل تجاوزکارانه است. کلمبیا نیروهایی به مرز اعزام کرد و رئیسجمهورش خواستار نشست فوری سازمان کشورهای آمریکایی شد. در مقابل، برخی سناتورهای آمریکایی مانند مارکو روبیو از عملیات حمایت کردند و آن را اقدامی قانونی برای حفاظت از منافع ملی دانستند.
مخالفان مادورو در میامی جشن گرفتند و پرچم ونزوئلا را به اهتزاز درآوردند.
این حمله محدود، که ترامپ آن را “عملیاتی درخشان” توصیف کرد، پایان دوره مادورو را رقم زد اما آینده ونزوئلا را در ابهام فرو برد. ارتش این کشور همچنان آماده باش است و وزیر دفاع قول پیروزی داد اما با دستگیری رهبر، احتمال انتقال قدرت یا مقاومت داخلی وجود دارد.
ترامپ اعلام کرد که آمریکا در تعیین آینده ونزوئلا نقش خواهد داشت و کنفرانس خبری برای ارائه جزئیات بیشتر برگزار کرد.
این رویداد، بزرگترین مداخله مستقیم آمریکا در آمریکای لاتین از زمان حمله به پاناما در ۱۹۸۹، تنشهای جهانی را افزایش داده و نگرانیهایی از گسترش درگیری ایجاد کرده است. جهان منتظر پیامدهای این عملیات است که میتواند ثبات منطقه را دگرگون کند.