نامه نهادهای صنفی سینمایی، موسیقی و تئاتر به هنرمندان جهان

در این متن آمده است: «هنرمندان ، اندیشمندان ، دانشمندان و صلح طلبان جهان در آستانه هزارهٔ جدید برخی آینده پژوهان خوش بینانه پیش بینی می‌کردند که انسان خردمند با اجتناب از راه‌اندازی جنگ در هزارهٔ جدید خوشبخت‌تر خواهد شد.
اما خبر بد آن است که هرچه میل به صلح ، آرامش و گفتگوی تمدنها در میان مردم خردمند فزون‌تر شده ، تمایل به جنگ طلبی برای به دست آوردن منافع و منابع جدید در امپراتوریِ شّر ، جهان را در لبهٔ پرتگاه قرار داده است.
اگر امپراتوری‌ها در جهان باستان تلاش می‌کردند بصورت سیاسی-نظامی بر تعداد قابل توجهی از ملت‌های گوناگون، در سرزمین های جداگانه و با هویت های فرهنگی متفاوت استیلا یابند، امروز امپراتوری شّر به ده ، بیست ، یا سی ملت در جهان هم بسنده نمی‌کند. او همهٔ جهان را می‌خواهد؛ از آمریکای لاتین تا گرینلند ، از سواحل غزه تا سرزمین باستانی ایران، اولین تمدنی که نظام دولت داری را به جهان آموخت. تمدنی که نخستین اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر را تدوین کرد و احترام به انسان را آموخت.

امروز اما جنگی ناخواسته و بی هیچ دستاویز حقوقی و قانونی توسط امریکا و رژیم صهیونی بر ملت ایران تحمیل شده و هم چنان ادامه دارد.
در این جنگ نظامی که با احاطه و تسلط بر فضای مجازیِ جهانی تکمیل شده بدون در نظر گرفتن تمام کنوانسیون های بین‌المللی، مدرسه، بیمارستان، اماکن تاریخی و فرهنگی هدف نظامی بازتعریف می‌شود و هر جنایتی با بهانه ‘ضربه به نظام’ توجیه می‌شود.
کودکانی که با هزار امید صبح روز ۲۸ فوریه به مدرسه رفتند و دیگر بازنگشتند آیا حداقل بخش کوچکی از ‘بشریت’ نبودند؟ تعریفمان از ‘جنایت’ چیست؟!
ما جامعه فرهنگی-هنری ایران در میانه این آشوب و دوگانه‌ی جنایت و کتمان با بهتی عمیق نظاره‌گرِ سکوت جهانی هستیم!
جنگی که امپراتوری شّر علیه ملت ایران به راه انداخته آخرین جنگ او نخواهد بود. اگر آنها به فرض محال موفق شوند کشور ما را از پای درآورند بی‌درنگ سراغ هدف‌های بعدی خواهند رفت.
اگر شما امروز برای دفاع از مظلوم اقدامی نکنید، فردا بسیار دیر خواهد بود.

خانه‌سینما، خانه‌موسیقی و خانه‌تئاتر.»