نود دقیقه تا جاودانگی
تحریریه آوش/ اگر از خیلی از فوتبالدوستان ایرانی بپرسید خاطرهانگیزترین بازی تیم ملی که دیدهاند کدام بوده، احتمالاً نام یک مسابقه را خواهید شنید؛ ایران و استرالیا، هشتم آذر ۱۳۷۶.
تیم ملی ایران برای رسیدن به جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه فقط یک مانع دیگر پیش رو داشت؛ استرالیا. بازی رفت در تهران با تساوی یک بر یک به پایان رسیده بود و حالا همه چیز به نود دقیقه در ملبورن گره خورده بود؛ ورزشگاهی پر از تماشاگر که برای جشن صعود تیم میزبان آماده شده بودند.
بازی اما آنطور که ایرانیها میخواستند پیش نرفت. استرالیا از همان ابتدا فشار زیادی روی دروازه ایران وارد کرد و در دقیقه ۳۲ به گل رسید. اوضاع در نیمه دوم هم بدتر شد و با گل دوم استرالیا، نتیجه دو بر صفر شد. در آن لحظه، رؤیای جام جهانی دورتر از همیشه به نظر میرسید. اما فوتبال گاهی درست در لحظهای که همه چیز تمام شده به نظر میرسد، داستانش را عوض میکند.
ایران که چیزی برای از دست دادن نداشت، جلو کشید و در دقیقه ۷۱ به پاداش جنگندگیاش رسید. خداداد عزیزی توپ را به محوطه جریمه رساند و کریم باقری اختلاف را به حداقل رساند. گل باقری فقط یکی از گلها را جبران نکرد؛ امید را به تیمی برگرداند که تا چند دقیقه قبل حذف شده به نظر میرسید.
چهار دقیقه بعد، لحظهای فرا رسید که برای همیشه در حافظه فوتبال ایران ماندگار شد. علی دایی توپ را به پشت مدافعان استرالیا فرستاد، خداداد عزیزی فرار کرد و در موقعیتی تک به تک، توپ را از کنار دروازهبان عبور داد. دو بر دو. نتیجهای که ایران را راهی جام جهانی میکرد.
دقایق پایانی مسابقه برای میلیونها ایرانی به کندی گذشت. هر حمله استرالیا میتوانست همه چیز را خراب کند و هر ثانیه، تیم ملی را به فرانسه نزدیکتر میکرد. اما سرانجام سوت پایان به صدا درآمد و یکی از بزرگترین لحظات تاریخ فوتبال ایران شکل گرفت.
بازیکنان روی زمین افتادند، یکدیگر را در آغوش گرفتند و جشن صعود آغاز شد. در ایران هم خیابانها پر از مردمی شد که باور نمیکردند تیم ملی از دل یک شکست دو بر صفر، چنین بازگشتی را رقم زده باشد.
بیش از دو دهه از آن روز گذشته، اما ملبورن هنوز برای ایرانیها فقط نام یک شهر نیست؛ یادآور روزی است که تیمی تسلیم نشد و رؤیای یک ملت را به واقعیت تبدیل کرد.
