گزارش میدانی آوش

گروه فرهنگ و هنر آوش/ نمایشگاه «به گزارش زنان» با تمرکز بر آثار هنرمندان زن نوگرای ایرانی در موزه هنرهای معاصر در حال برگزاری است. ۱۲۱ اثر از ۶۵ هنرمند زن از دل گنجینه بیرون کشیده شده و پیش روی مخاطب قرار گرفته است.

گروه اجتماعی آوش/ تلی از خاک، چند عروسک و چند تکه اسباب‌بازی و تعدادی زباله که به اشتباه آنجا انداخته شده‌اند. قرار بود اینجا یادبود قربانیان تجاوز رژیم صهیونیستی به خاک ایران باشد اما می‌شود از آن هر برداشتی داشت به جز یادبود جنگ.

گروه اجتماعی آوش/ تا چند روز پیش این ساختمان مامن امنی برای آنهایی بود که رویای بچه ‌دار شدن را در سر می‌پروراندند. حالا اما اسمش سرخط خبرهاست و ساختمانش میزبان زنان و مردانی است که با نگرانی به سراغ تخمک‌ها و جنین‌هایشان آمده‌اند.

گروه اقتصادی آوش/ اعتراض کامیون‌داران به تعیین تکلیف نشدن کامیون‌های وارداتی در گمرک مانده، ادامه دارد. رانندگان کامیون این‌ بار در اعتراض به ترخیص نشدن کامیون‌های‌شان، در خیابان سمیه و روبروی وزارت صمت دست به اعتراض زده‌اند. گزارش میدانی آوش نشان می‌دهد به‌دلیل محقق نشدن وعده‌‌های مسئولان مبنی بر حل مشکل، اعتراض آنها به خوابیدن جلوی ساختمان‌های وزارت صمت منجر شده است.

گروه ورزشی آوش/ رئیس پرافتخار فوتبال ایران ،آخرین دور افتخار خود را در ورزشگاه پیر امجدیه زد. داریوش مصطفوی برخلاف این آخری‌ها، امروز تنها نبود و خیلی از چهره‌های مطرح و همکاران سابقش برای ابراز همدردی با خانواده‌اش آمده بودند.

گروه ورزشی آوش/ مینی‌گلف یکی از رشته‌های پرطرفدار است که هنرمندان هم از آن استقبال خوبی کرده‌اند.

گروه جوان آوش/ «لبوبو» عروسکیه که این روزا خیلی محبوب شده و مردم براش هزینه‌های میلیونی می‌کنن اما چی این عروسک رو اینقدر خاص می‌کنه؟

گروه جوان آوش/ روزانه چیزای خیلی جالبی رو میشه تو پارک لاله دید و این بار رفتیم سراغ یه بندباز. بندبازی ورزشیه که خیلی وقته اثری ازش دیده نمی‌شه با اینکه ریشه در تاریخ داره. البته مدتیه این ورزش دوباره بین نسل جدید محبوب شده.

تحریریه آوش/ در همین روزهایی که بغض در گلوی شهر خانه کرده در این خانه کسانی بغض‌ها را به امیدهای تازه گره زده‌اند تا زندگی جوانه بزند. تا کودکانی که در کودکی و دنیای ذهن خود خانه دارند، راهی برای آموزش بیابند و راهی برای ارتباط و بنویسند: «مربی‌گری رهبری یک تیم را بر عهده دارد».

تحریریه آوش/ بعد‌از‌ظهر گرم ۲۵ خرداد ۱۴۰۴ بود. مردم مثل هر روز در خیابان صابونچی در رفت‌وآمد بودند، بی‌خبر از فاجعه‌ای که فقط چند ثانیه با آن فاصله داشتند. موشک اسرائیلی درست وسط یکی از کوچه‌ها فرود آمد.خانه‌‌ها فرو‌ریختند. ما به همان‌جا رفتیم. به کوچه‌ای که هنوز بوی دود در آن مانده، به دیواری که دیگر سایه نمی‌سازد و به چشم‌هایی که آن لحظه‌ها را هر شب کابوس می‌بینند. با یکی از اهالی محل گفت‌وگو کردیم؛ کسی که خودش و مادر پیرش زنده ماندند، اما تمام خاطراتشان زیر خاک ماند و دیگر خبری از…