تحریریه آوش/صنایع دستی در اقتصاد ایران سال‌هاست جایگاهی دوگانه دارد. از یک‌سو در روایت رسمی و فرهنگی، نماد هویت ملی، اصالت تاریخی و سرمایه نرم کشور به شمار می‌رود و از سوی دیگر در عمل در حاشیه سیاست‌گذاری مانده و اغلب تنها در فصل نمایشگاه‌ها یا مناسبت‌های تبلیغاتی به یادش افتاده‌اند
