از روزی که استقلال به خیال خوشبختی وارد خانهی خصوصیسازی شد، انگار در را که بست، بختش هم پشت همان در ماند. نه سروسامانی دید، نه رنگ آرامش. نه یک تصمیم درست، نه یک سیاست روشن. فقط عوض کردن پیاپی مربی و مدیر و صدای هواداری که هر روز خستهتر از دیروز است.