زاگرس زیر باران خاکستر؛ سوگنامه ای برای بلوطها/ یک داوطلب قربانی انفجار دمنده در دل آتش شد
تحریریه آوش/ زاگرس در حال محو شدن است؛ این یک هشدار نیست، شمارش معکوس یک فاجعه است. تکرار بیرحمانه کابوس سال ۱۳۹۹، این بار در سال ۱۴۰۵ با سرعتی باورنکردنی در حال بلعیدن ریههای ایران است.
زاگرس در حال محو شدن است؛ این یک هشدار نیست، شمارش معکوس یک فاجعه است. تکرار بیرحمانه کابوس سال ۱۳۹۹، این بار در سال ۱۴۰۵ با سرعتی باورنکردنی در حال بلعیدن ریههای ایران است. بر اساس آمارهای میدانی، خط آتش در برخی جبههها به طول بیش از ۶ کیلومتر پیوسته رسیده و بادهایی با سرعت بالای ۵۰ کیلومتر بر ساعت، جابهجایی حریق را از کنترل خارج کردهاند. جغرافیای بحران، نیمی از پهنه زاگرس جنوبی را در بر گرفته است. در فارس، ارتفاعات «روشنکوه بختگان» و جنگلهای «کوهمره سرخی شیراز» با شیبهای تند بالای ۶۰ درجه، عملا امکان اطفای حریق زمینی را غیرممکن کردهاند. کمی آن طرفتر، باد شعلهها را به منطقه حفاظتشدهی «خائیز» و حاشیه «سد ماورن» کشانده؛ جایی که بیش از ۴۰ درصد گونههای جانوری نادر منطقه در خطر نابودی مطلق قرار دارند. سرعت پیشروی آتش به قدری است که ۴ روستا در حاشیه کوه بدیل و خائیز، اخطار تخلیه اضطراری ۱۰۰ درصدی دریافت کردهاند. این جنگ نابرابر، خونینترین باج خود را هم گرفت. در صخرههای سختگذر «کوه بدیل» بهبهان، در دمای نزدیک به ۵۰ درجه سانتیگراد، انفجار ناگهانی یک دستگاه دمنده، جان «تقی چنگلوایی» داوطلب روستای قالند را گرفت. مردی که با دست خالی، جورِ غیاب بالگردهای آبپاش را میکشید. زاگرس با ۴۰ درصد از منابع آب کشور و میلیونها درخت بلوط، امروز تنها با اتکا به خط مقدمی از نیروهای مردمی و دمندههای مستهلک ایستاده است. هر ساعت تاخیر در اعزام ناوگان هوایی، یعنی نابودی هکتارها میراث چندصدساله؛ فردا برای نجات زاگرس خیلی دیر است.
