تیغ سانسور سرِ سکانس بدنام را برید!

مخاطبان سریال بدنام که تا روز یکشنبه قسمت دهم سریال را در فیلیمو تماشا نکرده بودند احتمالا پس از تماشای این قسمت دچار عصبانیت و سرخوردگی شدهاند چراکه به دستور ساترا، سکانس وایرال شده و احساسی بین شخصیت یلدا و اسماعیل در این قسمت به طور کامل سانسور شده است. دلیلش هم احتمالا واکنش های گسترده مردمی به این سکانس و شوخی هایی است که با آن در فضای مجازی اتفاق افتاد و مثل همیشه ترس مدیران از زنگ های خاص و غم صندلی نتیجه ای جز ناقص کردن زحمت سازندگان اثر ندارد. چیزی که سالهاست نمونه هایش را فت و فراوان می توان در مدیران فرهنگی ایران پیدا کرد. 

سکانس مذکور سه صحنه ی عاطفی و حسی دارد، درست در راستا و به نوعی نتیجه ی مسیر حسی شخصیت ها از قسمت اول. یک صحنه ی دست کشیدن عاشقانه ی یلدا روی عکس اسماعیل است، دیگری پاک کردن اشک اسماعیل با کاغذی که شعرش را روی آن نوشته و سومی بوسیدن برگه ی شعر اسماعیل. 

حالا مخاطبان در شبکه های اجتماعی سوالشان این است. دقیقا چه خط قرمزی در این سه لحظه زیر پا گذاشته شده که از بالا حکم به سانسور قسمت می دهند تا اثری اینگونه ناقص شود. و سوال اهالی رسانه این است که چرا مدام دایره ممیزی ها گسترده تر و عجیب تر و سلیقه ای تر می شود. و از همه مهم تر چه متر و معیاری برای این ممیزی ها وجود دارد. چرا صحنه ی مشابهی در یک سریال واجد ممیزی است اما در سریال دیگر نه. 

البته این بحث تبعیض عجیب در ممیزی سریال ها به قدری واضح و مشخص شده که حتی «عصر ایران» هم گزارشی دقیق در مورد این تفاوت ها نوشته که در بخشی از آن نوشته:« ساترا که حدود یکماه قبل سریال «بدنام» را توقیف و اعلام کرده بود مجوز ساخت و پخش ندارد و مرزهای اخلاقی را رعایت نمی‌کند، حالا ظاهرا آن هیاهوی توقیف و شکایت را فراموش کرده و... در سریال‌های دیگر شبکه نمایش خانگی از «موتورسواری دختر و پسر باهم»، تا خواب دختر در بغل پسر، درگیری مستقیم فیزیکی دختر و پسر، گرفتن دست دختر و پسر، پوشیدن پیراهن و شلوار و اسکوتر سواری در خیابان‌های تهران، مدلهای جدید حجاب و مو» همه بدون هیچ اخطار و شکایتی پخش می‌شود و خبری از توقیف هم نیست!» این یک بام و دو هوا هم ازآن چیزهایی که در ایران برای سوگلی ها در هر زمینه ای آورده و کارکرد دارد.

و البته فارغ از این مسائل یک نکته مهم و اساسی تر را هم می شود به سانسورچی ها متذکر شد. کمی در فضای جامعه راه بروید. مردم و نسل جدید و مخاطبان امروز را از نزدیک لمس کنید تا بهتر بفهمید جامعه ایران امروز مدت هاست از این خط قرمزهای کهنه و دهه شصتی رد شده و نشناختن فضای ایران امروز تنها هزینه های چنین رفتاری را برای حکومت بیشتر و سخت تر می کند.

تیغ سانسور سرِ سکانس بدنام را برید!

مخاطبان سریال بدنام که تا روز یکشنبه قسمت دهم سریال را در فیلیمو تماشا نکرده بودند احتمالا پس از تماشای این قسمت دچار عصبانیت و سرخوردگی شده اند چرا که به دستور ساترا، سکانس وایرال شده و احساسی بین شخصیت یلدا و اسماعیل در این قسمت به طور کامل سانسور شده است. دلیلش هم احتمالا واکنش های گسترده مردمی به این سکانس و شوخی هایی است که با آن در فضای مجازی اتفاق افتاد و مثل همیشه ترس مدیران از زنگ های خاص و غم صندلی نتیجه ای جز ناقص کردن زحمت سازندگان اثر ندارد. چیزی که سالهاست نمونه هایش را فت و فراوان می توان در مدیران فرهنگی ایران پیدا کرد. 

سکانس مذکور سه صحنه ی عاطفی و حسی دارد، درست در راستا و به نوعی نتیجه ی مسیر حسی شخصیت ها از قسمت اول. یک صحنه ی دست کشیدن عاشقانه ی یلدا روی عکس اسماعیل است، دیگری پاک کردن اشک اسماعیل با کاغذی که شعرش را روی آن نوشته و سومی بوسیدن برگه ی شعر اسماعیل. 

حالا مخاطبان در شبکه های اجتماعی سوالشان این است. دقیقا چه خط قرمزی در این سه لحظه زیر پا گذاشته شده که از بالا حکم به سانسور قسمت می دهند تا اثری اینگونه ناقص شود. و سوال اهالی رسانه این است که چرا مدام دایره ممیزی ها گسترده تر و عجیب تر و سلیقه ای تر می شود. و از همه مهم تر چه متر و معیاری برای این ممیزی ها وجود دارد. چرا صحنه ی مشابهی در یک سریال واجد ممیزی است اما در سریال دیگر نه. 

البته این بحث تبعیض عجیب در ممیزی سریال ها به قدری واضح و مشخص شده که حتی «عصر ایران» هم گزارشی دقیق در مورد این تفاوت ها نوشته که در بخشی از آن نوشته:« ساترا که حدود یکماه قبل سریال «بدنام» را توقیف و اعلام کرده بود مجوز ساخت و پخش ندارد و مرزهای اخلاقی را رعایت نمی‌کند، حالا ظاهرا آن هیاهوی توقیف و شکایت را فراموش کرده و... در سریال‌های دیگر شبکه نمایش خانگی از «موتورسواری دختر و پسر باهم»، تا خواب دختر در بغل پسر، درگیری مستقیم فیزیکی دختر و پسر، گرفتن دست دختر و پسر، پوشیدن پیراهن و شلوار و اسکوتر سواری در خیابان‌های تهران، مدلهای جدید حجاب و مو» همه بدون هیچ اخطار و شکایتی پخش می‌شود و خبری از توقیف هم نیست!» این یک بام و دو هوا هم ازآن چیزهایی که در ایران برای سوگلی ها در هر زمینه ای آورده و کارکرد دارد.

و البته فارغ از این مسائل یک نکته مهم و اساسی تر را هم می شود به سانسورچی ها متذکر شد. کمی در فضای جامعه راه بروید. مردم و نسل جدید و مخاطبان امروز را از نزدیک لمس کنید تا بهتر بفهمید جامعه ایران امروز مدت هاست از این خط قرمزهای کهنه و دهه شصتی رد شده و نشناختن فضای ایران امروز تنها هزینه های چنین رفتاری را برای حکومت بیشتر و سخت تر می کند.