درباره مستند «آقای صیاد را ول کنید»/ مرور وقایع حساس ایران از منظر یک عکاس خبری

مستند «آقای صیاد را ول کنید» ساخته مریم ملک مختار، روایتی شیرین و شنیدنی از محمد صیاد عکاس خبری باسابقه و مرور فرازهای تاریخی سال‌های اخیر است.

جذابیت مستند «آقای صیاد را ول کنید» در چند نکته است، نخست شخصیت اصلی: محمد صیاد. در مستندهای پرتره، جذابیت شخصیت اصلی که بیش از دیگران مقابل دوربین است، اهمیت دارد. احتمالا خانم کارگردان، خوب می دانسته که این مرد، با آن ادبیات تیز و صریح، تنها گنجینه ای از خاطرات مهم نیست، طنز و تلخی او برای تماشاگر دوست داشتنی است. «آقای صیاد را ول کنید» گزارشی تصویری از زندگی محمدصیاد با محور عکس هایش است، و البته ادای دین به نسلی عاشق و شیفته که عکاسی و حرفه شان را زندگی می کردند، آنچه امروز میان جوانان و حتی عکاسان خبری نمی بینیم.

«آقای صیاد...» مروریست بر حوادث مهم تاریخ معاصر ایران. مثل انقلاب، جنگ، حادثه طبس، دیدار آیت الله خامنه ای و خاویر پرزدکویار، همه این رخدادها حالا به تاریخ پیوسته اند، اهمیت حضور صیاد در این فصل ها، حالا و با تماشای عکس های زیبا و دقیقش، ارزش مضاعف یافته است.

فیلم در کنار مرور این حوادث، شخصیت جستجوگر و خستگی ناپذیر صیاد را هم نشان می دهد. جسارت عکاس خبری، تلاشش برای رقابت با عکاسان بزرگ دیگر (کاوه گلستان) و بر عوامل بیرونی چیره شدن (رفتن به طبس و مخابره عکس به جهان) وجهی جذاب به شخصیت صیاد و فیلم داده است. هر چه فیلم پیش می رود، توجه تماشاگر به آن بیشتر می شود، چرا که فرازهای روایت بیشتر شده و تعلیق ماجراها با تعریف پر احساس و هیجان صیاد بیشتر می شود.

«آقای صیاد...» از آن دست مستندهایی است که ساختش مهم است، فیلمساز با محور قرار دادن یک عکاس خبری، هم مختصات یک دوران را ثبت کرده (وقتی عکاسی دیجیتال نبود و در آن سرعت، معنایی دیگر داشت) و هم تاریخ ایران را به روایت عکس ها برجسته کرده است. حالا می شود گفت بدون عکس های انقلاب یا جنگ، فتح خرمشهر یا ورود امام خمینی (ره) به ایران، این وقایع فراموش شده یا رنگ می باختند.

«آقای صیاد...» فیلمی است برای روزنامه نگاران، عکاسان و آنها که رویدادهای سیاسی را دنبال می‌کنند، فیلمی با یک شخصیت خوش صحبت، که زیر نگاه مغرور و سرشار از هنرش، می‌توان غم و اندوه دوری از فضای عکاسی خبری و روزهای پرهیاهو و هیجان را دید.