جنگ ایران و نارضایتی اقتصادی؛ دو چالش بزرگ ترامپ در آستانه انتخابات ۲۰۲۶ آمریکا
تحریریه آوش/ دونالد ترامپ در روزهای پایانی رقابت‌ها همچنان مهم‌ترین چهره تبلیغاتی جمهوری‌خواهان است و برنامه‌ریزی برای برگزاری تجمع‌های انتخاباتی او در آیووا و کانزاس نشان می‌دهد که حتی برخی ایالت‌های سنتی جمهوری‌خواه نیز از رقابت انتخاباتی جدی مصون نمانده‌اند
در فاصله تنها دو روز تا برگزاری انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا، جمهوری‌خواهان به رهبری دونالد ترامپ با چالشی جدی برای حفظ اکثریت خود در کنگره روبه‌رو شده‌اند؛ چالشی که در نتیجه نارضایتی اقتصادی، پیامدهای جنگ با ایران و کاهش محبوبیت رئیس‌جمهور آمریکا شکل گرفته است. اگرچه نظرسنجی‌های اخیر نشان می‌دهند که دموکرات‌ها از موقعیت مناسبی برای تصاحب مجلس نمایندگان برخوردارند، رقابت بر سر کنترل سنا همچنان نامشخص است و نتایج انتخابات در چند ایالت کلیدی می‌تواند توازن قدرت سیاسی در واشنگتن را برای دو سال آینده تعیین کند.
همه‌پرسی درباره عملکرد ترامپ
آمریکا در حالی به روزهای پایانی رقابت‌های انتخاباتی نزدیک می‌شود که نارضایتی از وضعیت اقتصادی، افزایش هزینه‌های زندگی و پیامدهای جنگ با ایران، فضای سیاسی این کشور را تحت تاثیر قرار داده و موقعیت دولت دونالد ترامپ را بیش از گذشته متزلزل کرده است. در چنین شرایطی، انتخابات روز سه‌شنبه سوم نوامبر نه‌تنها ترکیب آینده کنگره را مشخص خواهد کرد، بلکه به معیاری برای سنجش میزان حمایت عمومی از سیاست‌های رئیس‌جمهور آمریکا در دومین دوره حضور او در کاخ سفید تبدیل شده است.
در این انتخابات، تمامی ۴۳۵ کرسی مجلس نمایندگان و ۳۵ کرسی سنا به رای گذاشته می‌شوند و نتیجه آن مشخص خواهد کرد که آیا جمهوری‌خواهان می‌توانند کنترل هر دو مجلس را حفظ کنند یا دموکرات‌ها خواهند توانست با تصاحب یک یا هر دو مجلس، محدودیت‌های تازه‌ای در برابر برنامه‌های دولت ترامپ ایجاد کنند. تازه‌ترین نظرسنجی مشترک رویترز و ایپسوس که در ۲۶ اکتبر منتشر شد، نشان می‌دهد میزان رضایت از عملکرد ترامپ به ۳۲ درصد کاهش یافته و ۷۳ درصد پاسخ‌دهندگان نیز معتقدند که هزینه‌های زندگی بسیار بالاست؛ آماری که از دشوارتر شدن شرایط سیاسی برای حزب حاکم حکایت دارد.
برتری احتمالی دموکرات‌ها در مجلس نمایندگان
جمهوری‌خواهان در شرایط کنونی با در اختیار داشتن ۲۱۸ کرسی در برابر ۲۱۴ کرسی دموکرات‌ها، اکثریتی شکننده در مجلس نمایندگان دارند و در سنا نیز با ۵۳ کرسی در برابر ۴۷ کرسی دموکرات‌ها و سناتورهای مستقل همسو با آنان، همچنان حزب اکثریت محسوب می‌شوند. بنابراین، دموکرات‌ها برای به دست گرفتن کنترل هر یک از دو مجلس به افزایش خالص چهار کرسی نیاز دارند، هرچند تحقق این هدف در مجلس نمایندگان به مراتب آسان‌تر از سنا به نظر می‌رسد.
بر اساس میانگین نظرسنجی‌های ملی منتشرشده در پایگاه ریل‌کلیرپالیتیکس در بازه ۹ تا ۳۰ اکتبر، دموکرات‌ها با کسب 51.8 درصد حمایت رأی‌دهندگان، در مقایسه با 43.3 درصد جمهوری‌خواهان، از برتری 8.5 درصدی برخوردارند. این فاصله نشان می‌دهد حزب مخالف دولت در سطح ملی موقعیت مناسبی دارد، اما از آنجا که نتایج انتخابات کنگره بر مبنای رقابت‌های جداگانه در ایالت‌ها و حوزه‌های انتخابیه تعیین می‌شود، نمی‌توان برتری در نظرسنجی‌های سراسری را مستقیما به تعداد کرسی‌های قابل تصاحب تبدیل کرد.
ارزیابی تحلیلگران انتخاباتی نیز نشان می‌دهد دموکرات‌ها بخت بالایی برای کسب اکثریت مجلس نمایندگان دارند، در حالی که مسیر دستیابی آنان به سنا پیچیده‌تر است؛ زیرا این حزب برای رسیدن به اکثریت باید در چند ایالتی پیروز شود که در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۴ به دونالد ترامپ رأی داده بودند.
رقابت‌هایی که نتیجه انتخابات سنا را تعیین می‌کنند
رقابت بر سر کرسی‌های سنا در هفته‌های اخیر به شکل محسوسی فشرده‌تر شده و دموکرات‌ها توانسته‌اند در شماری از ایالت‌هایی که پیش‌تر پایگاه نسبتا مطمئن جمهوری‌خواهان محسوب می‌شدند، رقابت‌های جدی ایجاد کنند. آلاسکا، کانزاس، آیووا و تگزاس از جمله ایالت‌هایی هستند که افزایش رقابت‌پذیری آن‌ها توجه تحلیلگران را جلب کرده است، در حالی که کارولینای شمالی و اوهایو نیز فرصت‌های مهمی برای افزایش کرسی‌های دموکرات‌ها به شمار می‌روند.
در این میان، تگزاس اهمیت ویژه‌ای دارد زیرا دموکرات‌ها از سال ۱۹۹۴ تاکنون نتوانسته‌اند در یک انتخابات سراسری ایالتی به پیروزی برسند، اما عملکرد ضعیف کن پکستون، نامزد جمهوری‌خواه باعث شده تا جیمز تالاریکو بتواند رقابتی نزدیک ایجاد کند. از سوی دیگر، دموکرات‌ها با این خطر نیز روبه‌رو هستند که برخی کرسی‌های کنونی خود را از دست بدهند و میشیگان یکی از ایالت‌هایی است که جمهوری‌خواهان امیدوارند از طریق آن بخشی از شکست‌های احتمالی خود در سایر ایالت‌ها را جبران کنند.
رقابت در مجلس نمایندگان نیز تا حد زیادی به نتایج حوزه‌های انتخابیه حساس در ایالت‌هایی مانند نیویورک، کلرادو، پنسیلوانیا و تگزاس وابسته است. اینها حوزه‌هایی هستند که تغییرات جزئی در میزان مشارکت یا گرایش رأی‌دهندگان می‌تواند سرنوشت آن‌ها را تغییر دهد و در نهایت تعیین کند که کدام حزب اکثریت مجلس را در اختیار خواهد گرفت.
اقتصاد، جنگ با ایران و مهاجرت؛ مهم‌ترین دغدغه‌های رأی‌دهندگان
اقتصاد همچنان مهم‌ترین موضوع در تصمیم‌گیری رأی‌دهندگان آمریکایی محسوب می‌شود و بررسی‌های موسسه پژوهشی پیو در ماه اکتبر نشان می‌دهد که ۸۴ درصد رای‌دهندگان، وضعیت اقتصادی را عاملی بسیار مهم در انتخاب نامزدهای کنگره می‌دانند. در همین نظرسنجی، ۷۳ درصد پاسخ‌دهندگان آینده دموکراسی آمریکا و ۶۸ درصد نیز مسائل مرتبط با خدمات درمانی را از موضوعات اصلی انتخابات معرفی کرده‌اند. موضوعاتی که نشان می‌دهند نگرانی‌های عمومی صرفا به وضعیت درآمد و قیمت کالاها محدود نمی‌شود.
جنگ با ایران نیز به یکی از عوامل تأثیرگذار بر فضای سیاسی آمریکا تبدیل شده است، زیرا افزایش قیمت بنزین پس از حملات نظامی آمریکا، فشار بیشتری بر خانوارهایی وارد کرده که پیش از این نیز با تورم و هزینه‌های بالای مسکن و درمان مواجه بودند. در نظرسنجی ۲۹ اکتبر مؤسسه گالوپ، ۴۷ درصد رأی‌دهندگان اعلام کرده‌اند که وضعیت ایران برای تصمیم انتخاباتی آنان اهمیت بسیار زیادی دارد، رقمی که نشان می‌دهد تحولات خاورمیانه به موضوعی مهم در سیاست داخلی آمریکا تبدیل شده است.
در مقابل، جمهوری‌خواهان تلاش کرده‌اند با تأکید بر کنترل مرزها، محدودسازی مهاجرت غیرقانونی و مبارزه با جرم و جنایت، حمایت پایگاه رأی سنتی خود را حفظ کنند. استدلال اصلی آنان این است که پیروزی دموکرات‌ها می‌تواند اجرای برنامه‌های دولت ترامپ را مختل کند، در حالی که دموکرات‌ها می‌کوشند انتخابات را به فرصتی برای ابراز نارضایتی از عملکرد اقتصادی و سیاسی رئیس‌جمهور تبدیل کنند.
مشارکت زودهنگام و تغییر آرایش رای‌دهندگان
یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های انتخابات امسال، افزایش چشمگیر مشارکت در رای‌گیری زودهنگام است. بر اساس داده‌های آزمایشگاه انتخابات دانشگاه فلوریدا که رویترز منتشر کرده، تا اول نوامبر بیش از ۵۲ میلیون آمریکایی رای خود را به صندوق انداخته‌اند، در حالی که مجموع آرای زودهنگام در انتخابات میان‌دوره‌ای سال ۲۰۲۲ حدود ۴۶ میلیون رأی بود. اگرچه این آمار از افزایش توجه عمومی به انتخابات حکایت دارد، به‌تنهایی نمی‌تواند نشان دهد که کدام حزب از مشارکت بالاتر سود خواهد برد، زیرا ترکیب جمعیتی رای‌دهندگان و میزان مشارکت گروه‌های مختلف اهمیت بیشتری از تعداد کل آرا دارد.
بررسی‌های موسسه پیو نشان می‌دهد که دموکرات‌ها در میان زنان، جوانان ۱۸ تا ۲۹ سال و رای‌دهندگان اسپانیایی‌تبار از برتری برخوردارند، در حالی که جمهوری‌خواهان همچنان در میان رای‌دهندگان سفیدپوست و افراد ۵۰ تا ۶۴ ساله موقعیت مناسب‌تری دارند. همچنین نظرسنجی رویترز و ایپسوس نشان داده است که ۴۶ درصد هواداران دموکرات‌ها در مقایسه با ۳۰ درصد هواداران جمهوری‌خواهان، اشتیاق بسیار زیادی برای شرکت در انتخابات دارند.
تلاش ترامپ برای بسیج جمهوری‌خواهان
دونالد ترامپ در روزهای پایانی رقابت‌ها همچنان مهم‌ترین چهره تبلیغاتی جمهوری‌خواهان است و برنامه‌ریزی برای برگزاری تجمع‌های انتخاباتی او در آیووا و کانزاس نشان می‌دهد که حتی برخی ایالت‌های سنتی جمهوری‌خواه نیز از رقابت انتخاباتی جدی مصون نمانده‌اند. حضور رئیس‌جمهور در این ایالت‌ها می‌تواند به افزایش مشارکت هواداران وفادار او کمک کند، اما هم‌زمان این خطر را برای نامزدهای جمهوری‌خواه دارد که رأی‌دهندگان ناراضی از عملکرد دولت، انتخابات محلی را نیز به فرصتی برای مخالفت با ترامپ تبدیل کنند.
در سوی مقابل، دموکرات‌ها با وجود برتری در نظرسنجی‌های ملی، از اختلافات داخلی مصون نمانده‌اند و تحولات میشیگان نمونه‌ای از این چالش‌هاست. در رویدادی غیرمنتظره در اول نوامبر، هیلی استیونز، نماینده دموکرات مجلس نمایندگان، پس از اختلاف با عبدالسید، نامزد حزب دموکرات در انتخابات سنا، حمایت خود را از مایک راجرز، نامزد جمهوری‌خواه، اعلام کرد؛ تصمیمی که می‌تواند انسجام انتخاباتی دموکرات‌ها را در یکی از حساس‌ترین رقابت‌های کشور تضعیف کند.
هم‌زمان، هزینه تبلیغات انتخاباتی نیز به سطح قابل‌توجهی رسیده است و بر اساس گزارش رویترز، تا ۱۲ اکتبر بیش از ۳.۸ میلیارد دلار برای تبلیغات سیاسی پخش‌شده هزینه شده بود. بخش مهمی از این رقابت مالی در ایالت‌هایی مانند تگزاس، اوهایو و میشیگان متمرکز شده که نتیجه انتخابات آن‌ها می‌تواند در تعیین اکثریت سنا نقشی کلیدی ایفا کند.
احتمال وقوع یک پیروزی گسترده برای دموکرات‌ها را نمی‌توان نادیده گرفت، اما ساختار حوزه‌های انتخابیه و تعداد نسبتا محدود رقابت‌های نزدیک در مجلس نمایندگان می‌تواند دامنه چنین پیروزی‌ای را محدود کند. برآورد تحلیلگران نشان می‌دهد که تنها حدود ۴۰ تا ۵۰ کرسی مجلس نمایندگان واقعاً رقابتی هستند که نشان‌دهنده این است مساله‌ای که حتی اختلاف قابل‌توجه در آرای سراسری لزوما به جابه‌جایی گسترده کرسی‌ها منجر نشود.
