تاج‌وتخت شماره یک برای بیرو؟
نه در تراکتور جای محکمی دارد، نه معلوم است تا جام ملت‌های آسیا بازی کند؛ اما بیرانوند هنوز یکی از گزینه‌های اصلی قلعه‌نویی برای دروازه تیم ملی است.
علیرضا بیرانوند این روزها بیشتر از آنکه با مهارهایش خبرساز شود، با حاشیه‌هایش به صدر اخبار برگشته است. دروازه‌بانی که زمانی خیال هواداران تیم ملی را از بابت شماره یک راحت می‌کرد، حالا با چند علامت سؤال بزرگ روبه‌روست؛ اختلاف با تراکتور، ماجرای سربازی و احتمال دور ماندن از مسابقات رسمی در آستانه جام ملت‌های آسیا. با این همه، ظاهراً یک چیز هنوز تغییر نکرده است: اعتماد ویژه امیر قلعه‌نویی به بیرو!
قهر با تراکتور، دردسر پشت دردسر
ماجرا از دیدار تراکتور و استقلال شروع شد؛ جایی که بیرانوند پس از مسابقه در میکسدزون اظهاراتی مطرح کرد که ظاهراً به مذاق مدیران و کادر فنی باشگاه تبریزی خوش نیامد. نتیجه هم کنار گذاشته شدن او از فهرست تیم و ارجاع پرونده‌اش به کمیته انضباطی باشگاه بود.
نکونام حتی در مسابقات آسیایی هم از دروازه‌بان اصلی تیمش استفاده نکرد تا مشخص شود اختلاف به‌سادگی قابل حل نیست. حالا بیرانوند در موقعیتی قرار گرفته که باید برای آینده باشگاهی خود تصمیم بگیرد؛ آن هم درست در زمانی که فاصله تا جام ملت‌های آسیا هر روز کمتر می‌شود.
سربازی آمد و بیرو ماند و نیمکت!
دردسر دوم بیرانوند، داستان خدمت سربازی است. او که از ابتدای مهرماه مشمول شده، از فرصت تعویق یک‌ماهه اعزام استفاده کرده و حالا اول آبان به نقطه تصمیم‌گیری می‌رسد. در صورت اعزام به یک تیم نظامی، شرایط بازی کردن او به وضعیت انتقال، مقررات و زمان باز شدن پنجره نقل‌وانتقالات بستگی خواهد داشت.
نکته مهم این است که اگر بیرانوند نتواند در نیم‌فصل نخست برای تیمی به میدان برود، ممکن است مدت قابل توجهی از مسابقات رسمی دور بماند؛ اتفاقی که برای دروازه‌بانی در آستانه یک تورنمنت مهم ملی، اصلاً خبر خوبی نیست.
البته دوری از مسابقات الزاماً به معنای ممنوعیت حضور در تمرینات یا منتفی شدن قطعی بازی او نیست. سرنوشت بیرو به تصمیم‌های مربوط به سربازی و شرایط ثبت قراردادش گره خورده است؛ اما هرچه باشد، او به‌جای تمرکز کامل روی مسابقه‌ها، باید بخشی از انرژی خود را صرف حل‌وفصل این پرونده کند.
امیر، بیرو را ول نمی‌کند؟
اینجاست که ماجرا جذاب‌تر می‌شود. قلعه‌نویی پیش‌تر درباره بازیکنانی که در باشگاه فرصت بازی پیدا نمی‌کنند، موضع‌گیری کرده و کمبود دقایق حضور در زمین را یکی از دلایل دعوت نکردن برخی مهره‌ها دانسته است. با این حساب، اگر بیرانوند هم از مسابقات رسمی دور بماند، آیا همان معیار درباره او اجرا خواهد شد؟
پاسخ قطعی نیست؛ اما اظهارات سرمربی تیم ملی نشان می‌دهد که بیرانوند همچنان جایگاه مهمی در برنامه‌های او دارد. قلعه‌نویی درباره وضعیت این دروازه‌بان گفته است: «علیرضا بیرانوند یکی از ارکان تیم ملی است» و تأکید کرده که در صورت اعزام او به سربازی، شرایط جدیدش بررسی خواهد شد و در صورت نیاز، برنامه ویژه‌ای برایش در نظر می‌گیرند.
این جملات از اعتماد بالای سرمربی به بیرانوند حکایت دارد؛ با این حال، اعتماد به یک بازیکن با تضمین حضور او در ترکیب اصلی تفاوت دارد. تیم ملی در آستانه جام ملت‌های آسیا به دروازه‌بانی نیاز دارد که علاوه بر تجربه، از آمادگی مسابقه‌ای هم برخوردار باشد.
شماره یک بیرو تضمین شده است؟
بیرانوند هنوز می‌تواند گزینه نخست قلعه‌نویی باشد؛ تجربه بین‌المللی و سابقه حضورش در تورنمنت‌های بزرگ، امتیازهایی نیستند که بتوان به‌راحتی نادیده گرفت. اما اگر او هفته‌ها یا ماه‌ها از بازی رسمی دور بماند، سؤال درباره آمادگی‌اش اجتناب‌ناپذیر خواهد شد.
دروازه‌بان‌های دیگر تیم ملی هم برای همین فرصت تلاش می‌کنند؛ فرصتی که می‌تواند با یک تصمیم فنی یا تغییر در شرایط بیرانوند جدی‌تر شود. اگر قرار باشد معیار انتخاب، آمادگی روز بازیکنان باشد، هیچ نامی نباید از پیش صاحب پیراهن شماره یک تلقی شود.
فعلاً قلعه‌نویی پشت بیرانوند ایستاده، اما جام ملت‌های آسیا با تعارف و خاطره برگزار نمی‌شود. بیرو برای حفظ جایگاهش فقط به اعتماد امیر نیاز ندارد؛ او باید نشان بدهد هنوز همان دروازه‌بانی است که می‌تواند در حساس‌ترین لحظات، خیال تیم ملی را راحت کند.
