ابهام در اعزام تیم ملی راگبی بانوان به سریلانکا
ابهام در اعزام تیم ملی راگبی بانوان ایران به مرحله دوم رقابت‌های سریز در سریلانکا، در حالی ادامه دارد که احتمال از دست رفتن فرصت کسب امتیاز و بروز تبعات احتمالی بین‌المللی، پرسش‌هایی جدی درباره نحوه برنامه‌ریزی، تأمین منابع مالی و مسئولیت تصمیم‌گیران ایجاد کرده است؛ آن هم برای رشته‌ای المپیکی که با وجود دستاوردهای قابل‌توجه، همچنان از بلاتکلیفی‌های مدیریتی و تغییرات ساختاری آسیب می‌بیند.
راگبی ایران پس از سال‌ها دوری از میادین بین‌المللی، با حضور میرمهدی حسینی در جایگاه رئیس انجمن راگبی و در دوران ریاست محمد علیپور بر فدراسیون انجمن‌های ورزشی، روند رو به رشدی را آغاز کرد. برگزاری منظم اردوها، اعزام‌های بین‌المللی و کسب نتایج ارزشمند، از جمله نایب‌قهرمانی بانوان در آسیا، از دستاوردهای آن دوره بود؛ مسیری که پس از تبدیل انجمن به فدراسیون ادامه یافت و به حضور تاریخی تیم ملی بانوان ایران برای نخستین بار در رقابت‌های سطح نخست سریز انجامید که بالاترین سطح در دنیای راگبی هست
با این حال، ابهام در اعزام تیم ملی بانوان به مرحله دوم این رقابت‌ها در سریلانکا، پرسش‌هایی جدی درباره نحوه برنامه‌ریزی، تأمین اعتبارات و مسئولیت اجرای تعهدات بین‌المللی ایجاد کرده است.
اگر محدودیت منابع مالی عامل این بلاتکلیفی است، مسئولان باید توضیح دهند بر چه مبنایی با اعزام تیم به مرحله نخست پس از جنگ و فقط با ۲۰ روز اردو موافقت شده، بدون آنکه ظاهراً حضور در مراحل بعدی تضمین شده باشد؟ شرکت در رقابت‌های چندمرحله‌ای یک رشته المپیکی، مستلزم پیش‌بینی منابع مالی و بررسی تعهدات ناشی از حضور در تمامی مراحل است و عدم اعزام در ادامه مسابقات، بسته به مقررات برگزارکننده، می‌تواند پیامدهای مالی، انضباطی و حتی محرومیت‌های بین‌المللی به همراه داشته باشد. اگر موضوع و بهانه نبود پرواز است که اینهم قابل پذیرش نیست چرا که اکثر رشته ها از طریق ترکیه ، ارمنستان. چین و عراق عازم مسابقات هستند.
از سوی دیگر، مرحله نخست مسابقات به دلیل شرایط نامساعد جوی به‌طور کامل برگزار نشد و بنا بر اطلاعات دریافتی، مقرر بود دو دیدار باقی‌مانده ایران در جریان مسابقات سریلانکا برگزار شود. تیم ملی ایران که پیش‌تر با حریفان قدرتمند آسیایی روبه‌رو شده بود، در دیدارهای باقی‌مانده فرصت مناسبی برای کسب امتیاز و بهبود جایگاه خود داشت؛ فرصتی که عدم اعزام می‌تواند آن را از بین ببرد.
در شرایطی که وزیر ورزش و جوانان بر حمایت از ورزش بانوان و اولویت رشته‌های المپیکی تأکید دارد، انتظار می‌رود معاونت توسعه ورزش بانوان وزارت ورزش و مسئولان فدراسیون مربوطه، ضمن اعلام رسمی وضعیت اعزام، درباره دلایل احتمالی عدم حضور و اقدامات انجام‌شده برای جلوگیری از خسارات ورزشی و بین‌المللی توضیح دهند.
همچنین ضروری است مشخص شود در صورت عدم اعزام، مسئولیت پاسخ‌گویی درباره پیامدهای احتمالی این تصمیم بر عهده کدام مرجع خواهد بود؟
حضور در مسابقات بین‌المللی صرفاً یک تصمیم اجرایی نیست، بلکه می‌تواند تعهداتی برای نهادهای ورزشی کشور ایجاد کند. ازاین‌رو، انتظار می‌رود پیش از آنکه فرصت تاریخی راگبی بانوان ایران تحت تأثیر بلاتکلیفی قرار گیرد، تصمیمی شفاف، مستند و مسئولانه اتخاذ شود؛ چراکه حفظ حقوق ورزشکاران و صیانت از اعتبار بین‌المللی ورزش کشور، مستلزم پاسخ‌گویی در قبال تصمیمات و پیامدهای احتمالی آنهاست
و انهم رشته المپیکی که بیش از پیش با تصمیمات مکرر فدراسیون انجمن و انجمن بهدفدراسیون و بالعکس باعث اسیب به رشد و توسعه ان شده ، در صورتی که رشته هایی که افتخارات این رشته رانداشته اند و المپیکی نیز نیستند با بودجه مکفی تبدیل به انجمن مستقل شده اند .
