ربیعی در مأموریت نجات ذوب‌آهن؛ بازگشت به گذشته برای فرار از بحران
از روزهای حضور در جمع پنج تیم برتر لیگ تا بازگشت به نیمکت تیمی که در منطقه خطر گرفتار شده است؛ محمد ربیعی بار دیگر هدایت ذوب‌آهن را برعهده گرفته و حالا باید ثابت کند خاطرات خوب گذشته می‌تواند مقدمه‌ای برای خروج گاندوها از بحران باشد.
بازگشت محمد ربیعی به ذوب‌آهن، بیش از آنکه یک انتخاب معمولی برای تغییر سرمربی باشد، تلاشی برای بازگرداندن ثبات به تیمی است که در یک سال و نیم گذشته بارها روی نیمکت خود تغییر ایجاد کرده است. مدیران باشگاه پس از شروع ضعیف در لیگ بیست‌وششم، بار دیگر سراغ مربی‌ای رفته‌اند که تجربه کار در اصفهان را دارد و با شرایط این باشگاه بیگانه نیست.
عبدالله ویسی پس از کسب تنها هفت امتیاز از هشت مسابقه و قرار گرفتن ذوب‌آهن در رتبه چهاردهم جدول ۱۸ تیمی، از سمت خود کنار رفت. این تصمیم در فاصله ۷۲ ساعت تا مسابقه برابر چادرملو اردکان اتخاذ شد؛ تغییری که نشان می‌دهد مدیران باشگاه دیگر حاضر نبودند برای بهبود شرایط تیم زمان بیشتری در اختیار کادر فنی قبلی قرار دهند.
حالا مسئولیت تغییر مسیر به ربیعی سپرده شده است؛ سرمربی‌ای که در مقطع قبلی حضورش توانسته بود ذوب‌آهن را به جایگاهی بهتر برساند، اما این بار با تیمی روبه‌رو است که برای رسیدن به اهدافش ابتدا باید از وضعیت فعلی فاصله بگیرد.
کارنامه‌ای که مدیران ذوب‌آهن را به گذشته برگرداند
اگر دلیل انتخاب دوباره ربیعی را جست‌وجو کنیم، باید به عملکرد او در لیگ‌های بیست‌وسوم و بیست‌وچهارم برگردیم. ذوب‌آهن در نخستین فصل حضور این مربی، جایگاهی در میان پنج تیم برتر به دست آورد و یک فصل بعد نیز با رتبه ششم به کار خود پایان داد. این نتایج در مقایسه با جایگاه گاندوها در سال‌های اخیر، دستاورد قابل توجهی محسوب می‌شد.
از زمان نایب‌قهرمانی ذوب‌آهن در لیگ هفدهم با هدایت امیر قلعه‌نویی، این تیم دیگر نتوانسته بود چنین جایگاهی را به‌طور مستمر تجربه کند. به همین دلیل، دوره قبلی همکاری با ربیعی همچنان یکی از نمونه‌های موفق عملکرد این باشگاه در سال‌های اخیر به شمار می‌رود.
با این حال، شرایط امروز با آن دوران تفاوت دارد. ربیعی دیگر تیمی را تحویل نمی‌گیرد که برای حضور در نیمه بالای جدول برنامه‌ریزی می‌کند؛ او باید ابتدا مشکلات تیمی را حل کند که در هشت هفته ابتدایی نتوانسته به میانگین یک امتیاز در هر مسابقه برسد. فاصله میان جایگاه قبلی و وضعیت فعلی ذوب‌آهن، ابعاد مأموریت تازه این مربی را روشن می‌کند.
چرا نیمکت ذوب‌آهن به نقطه اول برگشت؟
جدایی ربیعی در پایان لیگ بیست‌وچهارم، به دلیل نرسیدن به توافق با باشگاه بر سر مسائل مالی، آغاز دوره‌ای از بی‌ثباتی در ذوب‌آهن بود. پس از آن، قاسم حدادی‌فر، جلال امیدیان، سیروس پورموسوی و عبدالله ویسی هدایت تیم را در مقاطع مختلف برعهده گرفتند؛ اما تغییرات نتوانست مسیر نتایج را به شکل پایداری اصلاح کند.
در چنین شرایطی، انتخاب دوباره ربیعی را می‌توان تلاشی برای پایان دادن به رفت‌وآمدهای پیاپی روی نیمکت دانست. باشگاه این بار به سراغ گزینه‌ای رفته که پیش‌تر توانسته بود با ذوب‌آهن به نتایج قابل قبولی برسد و شناخت مناسبی از فضای تیم دارد.
البته تغییر سرمربی به‌تنهایی تضمینی برای عبور از بحران نیست. ذوب‌آهن برای بازگشت به شرایط عادی، به اصلاح مشکلات فنی، افزایش اعتمادبه‌نفس بازیکنان و ایجاد ثبات در عملکرد خود نیاز دارد. ربیعی باید در مدت زمانی محدود نشان دهد که می‌تواند این تغییرات را عملی کند؛ آن هم در شرایطی که نتایج هفته‌های نخست، حاشیه امن چندانی برای گاندوها باقی نگذاشته است.
۸ هفته، ۷ امتیاز؛ فاصله تا نجات چقدر است؟
آمار ربیعی در دوره قبلی حضورش در ذوب‌آهن، می‌تواند نقطه شروع مناسبی برای ارزیابی انتظارات از او باشد. این مربی در ۶۰ مسابقه لیگ برتری، ۲۱ بار به پیروزی رسید، ۲۱ مسابقه را با تساوی پشت سر گذاشت و ۱۸ شکست را تجربه کرد. حاصل این عملکرد، میانگین ۱.۴ امتیاز در هر بازی بود.
این آمار نشان می‌دهد ربیعی در دوره قبلی، تیمی رقابتی ساخته بود؛ اما برای تکرار آن عملکرد، ابتدا باید وضعیت کنونی ذوب‌آهن را تغییر دهد. میانگین هفت امتیاز از هشت بازی، بیانگر آن است که تیم برای جبران شروع ضعیف فصل به روندی بهتر نیاز دارد و نمی‌تواند با تساوی‌های پیاپی از فشار جدول فاصله بگیرد.
سرمربی جدید در فاصله جدایی از ذوب‌آهن تا بازگشت به این تیم، تجربه‌های متفاوتی را پشت سر گذاشت. حضور کوتاه‌مدت در تراکتور پس از سه مسابقه به پایان رسید و همکاری احتمالی با خیبر خرم‌آباد نیز به حضور رسمی روی نیمکت این تیم نرسید. او همچنین پیشنهادهایی در ارتباط با تیم ملی بزرگسالان و تیم امید را نپذیرفت تا بار دیگر در عرصه باشگاهی فعالیت کند.
اکنون ذوب‌آهن فرصتی برای بازگشت به مسیر موفقیت در اختیار او گذاشته است؛ فرصتی که میزان موفقیتش نه با نام سرمربی، بلکه با نتایج هفته‌های آینده سنجیده خواهد شد.
چهار مسابقه برای تغییر فضای تیم
برنامه پیش روی ربیعی، از همان روزهای ابتدایی حضورش اهمیت ویژه‌ای دارد. ذوب‌آهن تا آغاز تعطیلات فیفادی باید مقابل چادرملو اردکان، آلومینیوم اراک، استقلال خوزستان و گل‌گهر سیرجان قرار بگیرد؛ چهار مسابقه‌ای که می‌توانند تصویری روشن‌تر از توانایی این تیم برای خروج از بحران ارائه کنند.
در این میان، دیدار با آلومینیوم و استقلال خوزستان از منظر رقابت در جدول اهمیت زیادی دارد. ذوب‌آهن برای فاصله گرفتن از انتهای جدول، باید در مسابقاتی که مقابل رقبای نزدیک خود برگزار می‌کند، امتیازهای بیشتری به دست بیاورد. در عین حال، بازی برابر چادرملو و گل‌گهر نیز فرصت‌هایی برای ارزیابی میزان آمادگی تیم و تأثیر تغییرات کادر فنی خواهد بود.
نکته مهم این است که ربیعی تنها به نتیجه‌گیری کوتاه‌مدت نیاز ندارد. او باید در همین چهار بازی نشانه‌هایی از تغییر در سازمان دفاعی، کیفیت انتقال توپ و استفاده از موقعیت‌های گلزنی ارائه کند. اگر قرار باشد ذوب‌آهن در ادامه فصل نیز از منطقه خطر دور بماند، تغییرات باید در شیوه بازی تیم دیده شوند، نه فقط در نتیجه یک مسابقه.
بعد از تعطیلات؛ آزمون دشوارتر در انتظار گاندوها
حتی عبور موفق از چهار بازی نخست نیز به معنای پایان مشکلات ذوب‌آهن نخواهد بود. پس از تعطیلات فیفادی، این تیم باید برابر شمس‌آذر قزوین، تراکتور، استقلال، صنعت‌نفت آبادان و خیبر خرم‌آباد قرار بگیرد؛ مسابقاتی که می‌توانند تأثیر زیادی بر جایگاه گاندوها تا پایان نیم‌فصل نخست داشته باشند.
ربیعی در این فرصت باید علاوه بر جمع‌آوری امتیاز، ساختار مشخصی برای تیم ایجاد کند تا ذوب‌آهن با هر تغییر در ترکیب یا شرایط مسابقه، دچار افت نشود. تجربه قبلی او در اصفهان می‌تواند در این مسیر کمک‌کننده باشد، اما شرایط فعلی نیازمند تصمیم‌های سریع و مؤثر است.
ذوب‌آهن با انتخاب دوباره ربیعی، به دنبال بازسازی مسیری است که پس از جدایی او دچار نوسان شد. سرمربی جدید شناخت گذشته را در اختیار دارد، اما برای موفقیت در مأموریت دوم باید پاسخگوی مشکلات امروز باشد. بازگشت به رتبه‌های قبلی هنوز هدفی دورتر است؛ در کوتاه‌مدت، مهم‌ترین معیار موفقیت ربیعی این خواهد بود که گاندوها را از روند ناکامی خارج کند و اجازه ندهد فصل برای این تیم به نبردی فرسایشی برای بقا تبدیل شود.
