EN
به روز شده در
کد خبر: ۱۱۴۹۳۸

آینده استراتژی آمریکا در نیمکره غربی چیست؟

برای مدتی طولانی، واشنگتن سیاست خود در نیمکره غربی را بر پایه تهدیداتی استوار کرده بود که این منطقه در داخل آمریکا ایجاد می‌کند به‌ویژه مسئله مهاجرت، مواد مخدر و جرم و جنایت و این چالش‌ها واقعی و مهم هستند اما آینده استراتژی آمریکا باید نگاهی جامع‌تر و گسترده‌تر به منافع ایالات متحده در این منطقه داشته باشد.

آینده استراتژی آمریکا در نیمکره غربی چیست؟

در گزارش شورای روابط خارجی آمریکا به قلم ربکا لیسنر آمده است: 

رویکرد ایالات متحده به منطقه خود نیازمند بازنگری و بازتعریف اساسی است. برای مدتی طولانی، واشنگتن سیاست خود در نیمکره غربی را بر پایه تهدیداتی استوار کرده بود که این منطقه در داخل آمریکا ایجاد می‌کند به‌ویژه مسئله مهاجرت، مواد مخدر و جرم و جنایت و این چالش‌ها واقعی و مهم هستند، اما آینده استراتژی آمریکا باید نگاهی جامع‌تر و گسترده‌تر به منافع ایالات متحده در این منطقه داشته باشد. فرصت‌ها برای انجام این کار فراوانند. آمریکای شمالی، آمریکای لاتین و حوزه کارائیب نقش‌های حیاتی در موضوعاتی مانند تجارت و رشد اقتصادی، امنیت انرژی و زنجیره تأمین، همکاری و انتشار فناوری، و همچنین رقابت با چین ایفا می‌کنند. برای بررسی این فرصت‌ها، «مبادره آینده استراتژی آمریکا» در شورای روابط خارجی از شش کارشناس برجسته پرسیده است که گام بعدی برای استراتژی آمریکا در نیمکره غربی چیست؟ اگرچه هر یک از نویسندگان از دیدگاهی متفاوت به موضوع می‌نگرند، اما همگی بر این باورند که نیمکره غربی برای آینده استراتژی آمریکا نقشی محوری دارد؛ مشروط بر آنکه سیاست‌گذاران بتوانند ابزارهای خود را برای پیشبرد مشارکت‌های واشنگتن یکپارچه کرده و گسترش دهند.

•    خوان گونزالس  از استراتژی «آمریکای شمالی بزرگ‌تر» دفاع می‌کند که بر اساس آن، کشورهای شمال آمازون به‌عنوان امتدادی از سیاست داخلی ایالات متحده بازتعریف می‌شوند تا اولویت‌بندی در داخل منطقه دقیق‌تر شده و از تبدیل بحران‌های منطقه‌ای به بحران‌های داخلی جلوگیری شود.

•    دان رانده  طرح «سپر اقتصادی قاره آمریکا» را پیشنهاد می‌کند؛ ابتکاری که سرمایه‌گذاری‌های دیپلماتیک، مالی و تجاری ایالات متحده را در بخش‌های دارای اهمیت استراتژیک و با همکاری شرکای همسو تمرکز می‌بخشد تا از ظرفیت‌های انرژی، کانی‌های بحرانی، توانمندی‌های کشاورزی و پایگاه‌های صنعتی و فناوری این نیمکره بهره‌برداری شود.

•    کارلوس پاسکوال  از انرژی به‌عنوان رکن مفقوده استراتژی ایالات متحده در این نیمکره یاد می‌کند و استدلال می‌نماید که ایالات متحده بدون شتاب‌بخشی به زیرساخت‌ها، تولید و ظرفیت‌های بالقوه بازار در این منطقه، نمی‌تواند نیازهای آتی خود در حوزه فناوری و انرژی را برآورده سازد.

•    هایدی کربو-ردیکر استراتژی توسعه ظرفیت‌های گسترده کانی‌های بحرانی در آمریکای لاتین از معادن تا بازارها را ارائه می‌دهد؛ استراتژی‌ای که از طریق مشارکت‌های متبادل و سودمند با کشورهای تولیدکننده مواد اولیه، از نیازهای فناورانه و امنیتی ایالات متحده پشتیبانی می‌کند.

•    ویل فریمن و پل آنجلو خواستار آغاز دوران جدیدی از مشارکت با ونزوئلا هستند که اولویت آن بازگشت به دمکراسی نهادینه‌شده، تضمین هدایت ثروت نفتی ونزوئلا به سمت یک بازسازی اقتصادی فراگیر، و تمرکز بر احیای حاکمیت قانون در عین حمایت از اصلاحات و غیرسیاسی‌سازی نیروهای امنیتی باشد.

این نوشتارها با تمرکز بر ژئواکونومی، منابع عظیم و ظرفیت‌های تولیدی بی‌نظیری را که همسایگان ایالات متحده از آن برخوردارند برجسته می‌سازند. قاره آمریکا بیش از مجموع تمامی اعضای اصلی اوپک در خاورمیانه نفت تولید می‌کند و آمریکای لاتین دارنده ذخایر معدنی پهناوری است. در عصری که نیازهای انرژی رو به افزایش است و تنگناهای جهانی حادتر می‌شوند، ایالات متحده می‌تواند با اختصاص توجه و منابع بیشتر به منطقه خود، به راهکارهای مسأله‌محور و جدیدی دست یابد. تحقق این امر مستلزم آن است که واشنگتن پیشنهادهای ترغیب‌کننده و ارزشمندی را به میان آورد. همان‌طور که نویسندگان خاطرنشان می‌کنند، دولت ایالات متحده می‌تواند بخش خصوصی، بانک‌های توسعه منطقه‌ای و همکاری با کشورهای شریک را در راستای اهداف هدفمندتر و استراتژیک‌تر به خدمت گیرد. این امر شامل به‌کارگیری خلاقانه نهادها و ابزارهای موجود مانند شرکت مالی توسعه بین‌المللی ایالات متحده و همچنین ابزارهای حکومتی جدید و جاه‌طلبانه نظیر خوشه‌های فرامرزی نوآوری در فناوری‌های پیشرفته خواهد بود. وجود موازنه و محدودیت‌ها جزئی جدایی‌ناپذیر از هر یک از این رویکردهاست. نویسندگان برای جلوگیری از گسترش بیش از حد توان  خواستار اولویت‌بندی در داخل نیمکره هستند؛ اگرچه هر یک، این اولویت‌بندی را از منظر جغرافیا، بخش‌های اقتصادی و همسویی‌های متفاوتی تبیین می‌کنند. این مقالات همچنین هشدار می‌دهند که این نیمکره سلطه و اجبار یک‌جانبه آمریکا را نخواهد پذیرفت. ممکن است ایالات متحده گاهی نیازمند رویکردهای سرسختانه باشد، اما یک استراتژی منطقه‌ای پایدار نیازمند روابط بلندمدت بر پایه دادوستد متقابل است. دیدگاهی فراحزبی و در حال رشد وجود دارد مبنی بر اینکه ایالات متحده دیگر نمی‌تواند به منطقه خود به عنوان یک مسئله فرعی یا موضوعی صرفاً برای مدیریت بحران بنگرد. در عوض، یک رویکرد انسجام‌یافته در سطح نیمکره می‌تواند منافع آمریکایی‌ها را تأمین کرده و به طیفی از چالش‌های پایدار سیاست‌گذاری پاسخ دهد. در وضعیت کنونی، ایالات متحده با وجود آنکه برترین قدرت نظامی منطقه است، عرصه اقتصادی و فناوری را به چین واگذار می‌کند. ایده‌های مطرح‌شده در این نوشتارها نشان می‌دهند که واشنگتن چگونه می‌تواند این روند را معکوس ساخته و پایگاه منطقه‌ای قدرت آمریکا را تحکیم بخشد.

مترجم: محمد هادی واعظ مهدوی 

برچسب ها

ارسال نظر

آخرین اخبار
اینستاگرام آوش