سه؛ عددی که مدام جلوی چشم ایران ظاهر شد!
گاهی در فوتبال، بعضی عددها فقط یک آمار نیستند؛ تبدیل میشوند به روایتی که از ابتدا تا انتهای یک تورنمنت، سایهشان روی سر یک تیم میماند. برای تیم ملی ایران در جام جهانی ۲۰۲۶، آن عدد، سه بود.
سه بازی، سه مساوی و سه امتیاز؛ آماری که باعث شد ایران بدون حتی یک شکست، جام جهانی را ترک کند. تیمی که نه مغلوب شد و نه توانست به پیروزی برسد؛ انگار همه چیز روی همان عدد سه متوقف شده بود. اما داستان فقط به نتایج ختم نمیشود.
ایران در این سه مسابقه، سه گل به ثمر رساند و سه گل هم دریافت کرد. با این حال، بدشانسی دست از سر شاگردان امیر قلعهنویی برنداشت و سه بار هم توپ بازیکنان ایران به تیر دروازه برخورد کرد؛ سه موقعیت که تنها چند سانتیمتر با تبدیل شدن به گل فاصله داشتند.
در پایان مرحله گروهی، ایران با قرار گرفتن در رده سوم گروه، امیدوار بود به عنوان یکی از بهترین تیمهای سوم راهی مرحله حذفی شود. برای تحقق این رؤیا، باید منتظر نتایج سه مسابقه دیگر میماند؛ سه بازی که هر کدام میتوانستند بلیت صعود ایران را امضا کنند.
یکی از آن دیدارها، مسابقه اتریش و الجزایر بود؛ همان بازیای که تا آخرین لحظات، امید را زنده نگه داشت و در نهایت با تساوی سه بر سه به پایان رسید؛ نتیجهای که در ظاهر عجیب به نظر میرسید، اما گل دیرهنگام اتریش باعث شد معادلات به ضرر ایران تغییر کند و رؤیای صعود از بین برود.
در میان این همه سه، یک اتفاق شیرین هم رقم خورد. رامین رضاییان با گلزنی در این جام، تعداد گلهای خود در ادوار جام جهانی را به سه رساند و به بهترین گلزن تاریخ ایران در این رقابتها تبدیل شد.
شاید اگر یکی از آن سه تیرک یا یکی از آن سه مساوی، سرنوشت دیگری پیدا میکرد، امروز داستان تیم ملی هم متفاوت بود.
اما تاریخ، ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ را احتمالاً با یک تصویر به خاطر خواهد سپرد؛ جامی که انگار همه چیزش با عدد سه نوشته شده بود؛ عددی که برای ایران، هم نماد امید بود و هم نشانه حسرت.
