یک امتیاز یا یک زنگ خطر؟
تساوی ۲ بر ۲ مقابل نیوزیلند شاید روی کاغذ یک امتیاز برای تیم ملی ایران به حساب بیاید، اما واقعیت این است که این نتیجه بیش از آنکه امیدبخش باشد، زنگ خطری جدی برای ادامه مسیر شاگردان امیر قلعهنویی در جام جهانی ۲۰۲۶ است.
ایران مقابل تیمی متوقف شد که پایینترین رنکینگ را میان تیمهای حاضر در جام جهانی دارد؛ تیمی که بسیاری تصور میکردند سادهترین حریف گروه باشد اما در جریان مسابقه بارها ساختار دفاعی تیم ملی را به هم ریخت و حتی به پیروزی نزدیکتر از ایران بود.
بزرگترین نگرانی این مسابقه نه نتیجه، بلکه کیفیت بازی ایران بود. تیم ملی در انتقال دفاع به حمله عملکرد قابل قبولی داشت و هر زمان که توپ با سرعت به فاز تهاجمی منتقل میشد، خط دفاع نیوزیلند آسیبپذیر نشان میداد. اما در سوی مقابل، مشکلات دفاعی ایران به شکلی نگرانکننده نمایان شد. فاصله بین خطوط، ضعف در پوشش فضاهای خالی و ناتوانی در مهار ضدحملات حریف باعث شد نیوزیلند با کمترین تعداد حمله، خطرناکترین موقعیتهای مسابقه را خلق کند.
نکته عجیبتر این بود که کریس وود و همتیمیهایش تقریباً هر زمان اراده کردند توانستند از قلب دفاع ایران عبور کنند. زوج شجاع خلیلزاده و علی نعمتی شب سختی را پشت سر گذاشتند و بارها در مهار مهاجمان حریف دچار مشکل شدند. این اتفاق مقابل نیوزیلند رخ داده؛ تیمی که از نظر کیفیت هجومی قابل مقایسه با بلژیک نیست. همین مسئله نگرانیها را برای بازیهای آینده دوچندان میکند.
در بخش هجومی نیز اگرچه ایران دو بار به گل رسید، اما واقعیت این است که بخش زیادی از بار حملات روی دوش رامین رضاییان بود. بازیکنی که یک گل زد و روی گل دوم پاس گل داد. وقتی مؤثرترین بازیکن زمین مدافع راست تیم باشد، باید از مهاجمان و هافبکهای تهاجمی انتظار بیشتری داشت. طارمی، محبی و سایر مهرههای هجومی لحظاتی درخشان داشتند اما نتوانستند برتری فنی خود را به شکل مداوم به حریف تحمیل کنند.
شاید مهمترین تصویر این مسابقه، میانگین سنی بالای ترکیب ایران باشد. تیمی که با پیرترین ترکیب جام وارد زمین شد، در دقایقی از مسابقه از نظر سرعت انتقال و بازگشت دفاعی بهوضوح از حریف عقب افتاد. این موضوع سالهاست مورد بحث کارشناسان است اما هنوز راهحلی جدی برای آن دیده نمیشود.
در نهایت، ایران یک امتیاز گرفت اما شاید مهمتر از آن، واقعیتی بود که این مسابقه آشکار کرد؛ تیم ملی برای تحقق رویای صعود از مرحله گروهی هنوز فاصله قابل توجهی با سطح مورد نیاز دارد. اگر مشکلات دفاعی و ناهماهنگیهای تاکتیکی برطرف نشود، تکرار چنین نمایشی مقابل بلژیک میتواند بهای بسیار سنگینتری برای ایران داشته باشد.
تساوی برابر نیوزیلند پایان دنیا نیست، اما نادیده گرفتن هشدارهای این مسابقه میتواند آغاز یک ناکامی دیگر در جام جهانی باشد.
