پرسپولیس در سراشیبی؛ این شکست فقط یک نتیجه نبود
شکست یک بر صفر پرسپولیس مقابل ملوان در هفته بیستم لیگ برتر، فراتر از از دست رفتن سه امتیاز بود. این باخت، تصویری شفاف از تیمی ارائه داد که با رؤیای قهرمانی وارد نیمفصل دوم شد اما حالا در رتبه چهارم جدول ایستاده و نشانههای افت، دیگر قابل پنهانکردن نیست.
دیروز در نگاه اول، همهچیز به سود پرسپولیس بود؛ ۶۴.۵ درصد مالکیت توپ، ۳۷۶ پاس و دقت پاس ۸۲.۳ درصدی. اما این اعداد، بیش از آنکه نشانه برتری باشند، واقعیتی تلخ را پنهان میکنند: مالکیتی که نه سرعت داشت، نه ریسک، نه تأثیر.
گردش کند توپ و اصرار بر پاسهای ایمن باعث شد پرسپولیس عملاً بازی را در اختیار داشته باشد، بیآنکه بتواند آن را کنترل کند. ملوان، با تنها ۳۵.۵ درصد مالکیت و ۱۹۹ پاس، فوتبال سادهتر اما مؤثرتری ارائه داد؛ فوتبالی مستقیم، هدفمند و دقیقاً متناسب با شرایط مسابقه.
وقتی حجم حمله به کیفیت نمیرسد
نکته قابل تأمل آن است که هر دو تیم ۵ شوت در چارچوب داشتند. آماری که نشان میدهد برتری عددی پرسپولیس در حمله، به برتری کیفی منجر نشد. شوتهای سرخپوشان اغلب قابل پیشبینی، کمجان و بدون غافلگیری بودند؛ نشانهای دیگر از تیمی که ایده مشخصی برای ضربه نهایی ندارد.
جایی که سرخ ها واقعا باختند
اگر قرار باشد نقطه شکست پرسپولیس مشخص شود، باید به نبردهای تنبهتن نگاه کرد. سرخها تنها در ۴۰.۳ درصد دوئلها موفق بودند، در حالی که ملوان با ۵۹.۷ درصد، برتری مطلقی در درگیریهای فردی داشت.
این اختلاف، بیش از هر چیز در میانه میدان و پشت خط دفاع پرسپولیس خود را نشان داد؛ جایی که بازیکنان ملوان با حداقل فشار، توپهای دوم را تصاحب کردند و بارها از فضاهای خالی عبور کردند. پرسپولیس نهتنها از نظر تاکتیکی، بلکه از نظر بدنی و ذهنی نیز یک گام عقبتر بود.
خطاهایی که تیم را از ریتم انداخت
پرسپولیس در این دیدار مرتکب ۵ خطا شد و یک کارت زرد گرفت؛ خطاهایی که اغلب بیمورد و در نقاط کمخطر زمین بودند. این خطاها نهتنها سودی نداشتند، بلکه بارها ریتم بازی را از دست سرخها خارج کردند.
در سوی مقابل، ملوان با ۴ خطا و بدون دریافت کارت، بازی را با تمرکز و کنترل بیشتری پیش برد و از هر اشتباه پرسپولیس، بهترین استفاده را کرد.
یک ماه، سه شکست
باخت برابر ملوان، چهارمین شکست فصل پرسپولیس بود؛ اما مهمتر از آن، سومین شکست این تیم در یک ماه اخیر محسوب میشود. این آمار برای تیمی که خود را مدعی اصلی قهرمانی میداند، زنگ خطری جدی است.
پرسپولیس در پنج بازی اخیر، سه بار شکست خورده؛ پنج مسابقهای که همگی با لیست جدید و پس از تغییرات زمستانی، زیر نظر مستقیم اوسمار ویهرا برگزار شدهاند. خروجی این دوره اما نه ثبات بوده و نه پیشرفت؛ بلکه نوسان بیشتر و افت ملموستر.
افتی که دیگر پنهان نمیشود
کاهش تعداد پاسها نسبت به استاندارد همیشگی پرسپولیس، افت در موفقیت دوئلها و ناتوانی در کنترل توپهای دوم، همگی نشانههای تیمی هستند که از هویت سابق خود فاصله گرفته است.
پرسپولیسی که سالها با مالکیت مؤثر و پرسینگ شناخته میشد، حالا در همان شاخصها نیز برتری محسوسی نسبت به رقبا ندارد. ملوان در بسیاری از صحنهها، بدون دردسر جریان بازی را به سود خود تغییر داد.
رتبه چهارم و سؤال بزرگ از اوسمار
حاصل این روند، سقوط پرسپولیس به رتبه چهارم جدول است؛ جایگاهی که با اهداف و انتظارات این تیم همخوانی ندارد. اوسمار ویهرا حالا نهفقط با بحران نتیجه، بلکه با بحران عملکرد روبهروست.
پرسپولیس در فصلی که تنها یک جام پیشرو دارد، در حساسترین مقطع لیگ امتیازها را از دست میدهد. اگر این روند خیلی زود متوقف نشود، سراشیبی فعلی میتواند سرخها را از آخرین شانس قهرمانی هم دور کند.
