سریالهای پخشنشده اکبر عبدی
اکبر عبدی، بازیگر پیشکسوت سینما و تلویزیون که روز جمعه (دوم مرداد ۱۴۰۵) در سن ۶۶ سالگی درگذشت، دو سریال پخشنشده در کارنامه هنری خود برجای گذاشته است. مجموعههای «سبزواران» و «ماه عسل» که هر دو به تهیهکنندگی مرتضی رزاقکریمی ساخته شدهاند، با درگذشت این هنرمند محبوب، به آخرین آثار تصویری او تبدیل شدهاند.
مرتضی رزاقکریمی ـ تهیهکننده این دو مجموعه ـ در پیام تسلیتی که در اختیار ایسنا قرار داده، اکبر عبدی را انسانی شریف و هنرمندی مردمی توصیف کرده که «فاصله میان صحنه و زندگی را از میان برمیداشت.»
حضور اکبر عبدی با لهجهای سبزواری
«سبزواران» یک مجموعه طنز ورزشی ۲۶ قسمتی است که به کارگردانی مشترک هدایت هاشمی و علی عامل هاشمی و تهیهکنندگی مرتضی رزاقکریمی ساخته شده است. داستان این مجموعه درباره مسابقهای خاطرهانگیز است؛ تیم پیشکسوتان هندبال سبزوار درصدد تکرار مسابقهای تاریخی با تیم ملی پاکستان هستند که مربوط به سال ۱۳۶۶ میشود. اکبر عبدی در این سریال با لهجه سبزواری به ایفای نقش پرداخته است.
تصویربرداری این مجموعه در شهرهای تهران، مشهد، سبزوار و نیشابور انجام شده و مراحل فنی آن به پایان رسیده است.
سریال سبزواران
این سریال ترکیبی از طنز، ورزش و هویت بومی است و با دیالوگهایی به گویش سبزواری همراه خواهد بود. گفته میشد که قرار است این مجموعه از شبکههای سیما پخش شود، اما تاکنون زمان دقیق آن اعلام نشده است.
سریال «ماه عسل» سریالی که در انتظار آنتن بود
دومین مجموعه پخشنشده زندهیاد اکبر عبدی، کمدی «ماه عسل» به کارگردانی منوچهر هادی و تهیهکنندگی مرتضی رزاقکریمی است. این سریال که مدتهاست آماده پخش بوده، با حضور چهرههایی همچون قدرتالله ایزدی، یوسف تیموری، یوسف صیادی، امیر کاظمی، مریم مؤمن و الهام حمیدی ساخته شده است.
این مجموعه مدتها در وضعیت بلاتکلیفی قرار داشته و تکلیف پخش آن هنوز مشخص نیست.
مرتضی رزاقکریمی، تهیهکننده دو مجموعه «ماه عسل» و «سبزواران»، در پیامی که در اختیار ایسنا قرار داده، درگذشت اکبر عبدی را تسلیت گفت و از منش انسانی و تواناییهای کمنظیر این هنرمند نوشت.
متن کامل این پیام به شرح زیر است:
«درگذشت هنرمندی مردمی و توانمند، ضایعهای اندوهبار برای فرهنگ و هنر این سرزمین است. هنر بازیگری در وجود او امری آموختنی و صرفاً حرفهای نبود، بلکه استعدادی ذاتی بود که در طول چند دهه با تجربه، شناخت و پیوند عمیق با مردم به کمال رسید. او از جمله بازیگرانی بود که میتوانست فاصله میان صحنه و زندگی را از میان بردارد و با صداقت، سادگی و توانایی کمنظیر خود، مستقیماً با احساس مخاطبان ارتباط برقرار کند.
محبوبیت او تنها حاصل نقشهای ماندگارش نبود؛ مردم در چهره، بیان و بازی او بخشی از زندگی، شادیها، رنجها و خاطرات خود را میدیدند. به همین دلیل، حضورش در حافظه جمعی جامعه فراتر از یک بازیگر باقی خواهد ماند.
او در کنار توانایی و جایگاه برجستهاش در عرصه بازیگری، صاحب مرام و معرفتی انسانی بود. جوانمردی خیرخواه که احترام به دیگران، دستگیری از نیازمندان و همراهی با مردم، بخشی جداییناپذیر از منش شخصی او به شمار میرفت. بیتردید، فقدان او تنها از دست دادن یک بازیگر توانا نیست، بلکه فقدان انسانی شریف و بزرگمنش است که هنر و انسانیت را در کنار یکدیگر معنا میکرد.
این فقدان را به خانواده محترم ایشان، جامعه هنری و همه مردمی که طی سالیان با آثار او زندگی کردند، صمیمانه تسلیت میگویم و برای بازماندگان شکیبایی آرزو دارم.»
«روزهای آبی» اکبر عبدی در آنتن تلویزیون
آخرین مجموعهای که از اکبر عبدی روی آنتن تلویزیون رفت، سریال «روزهای آبی» بود که در سال ۱۴۰۰ از شبکه پنج سیما پخش شد و او در نقش «ماشاءالله خان» رئیس شورای ده ایفای نقش کرده بود.
به گزارش ایسنا، اکبر عبدی، متولد ۱۳۳۹، فعالیت هنری خود را از تلویزیون و با هدفی ساده اما تأثیرگذار آغاز کرد. اوایل دهه ۶۰، با بازی در مجموعههای کودکانهای چون محله برو بیا، محله بهداشت (داریوش مؤدبیان) و «باز هم مدرسه ام دیر شد» پا به عرصه تصویر گذاشت. این سریالها که با هدف تشویق کودکان به نظم، بهداشت و درس خواندن ساخته شده بودند، استعداد کمدی عبدی را به نمایش گذاشتند و خیلی زود او را به چهرهای آشنا برای خانوادههای ایرانی تبدیل کردند. بهواقع میتوان گفت جرقه شهرت او از همین قاب کوچک و با لبخندهای کودکانه زده شد.
پس از این شروع ساده، عبدی با بازی در مجموعههای متنوعتری، تواناییهای خود را گسترش داد. یکی از نقاط عطف کارنامه تلویزیونی او، بازی در مجموعه تاریخی مذهبی «امام علی (ع)» در نقش «مترجم» بود که در سال ۱۳۷۶ پخش شد. این نقش که تفاوت زیادی با کاراکترهای کمدی او داشت، نشاندهنده عمق و انعطاف بازیگری او بود. در سالهای اخیر نیز حضوری پررنگ در مجموعههای تلویزیونی داشته و در آثاری مانند «نون. خ» «شاهگوش» و «سبزواران» جلوی دوربین رفته است.
