کوری خیلی هم کور نبود

سریال کوری اگرچه با موضوع جذاب و پر اهمیت مشروبات الکلی تقلبی شروع شد اما پایانش هیچ ارتباط معناداری با این موضوع نداشت. ماجرا از سطح یک موضوع مهم اجتماعی که سالانه چندصد نفر را کور یا به کام مرگ می‌کشاند به موضوعی خانوادگی و انتقام با کلیشه‌های تکراری که این روزها در سریال‌های مختلف می‌توان دید تقلیل پیدا کرد و موضوع اصلی که می‌توانست اتفاقا جذاب و آموزنده باشد در همان قسمت‌های اولیه ابتر ماند. 

هرچند پرداختن به این مساله اجتماعی حتی در همین حد هم بسیار ارزشمند و آموزنده بود. اما حتما فیلم‌ها و سریال‌هایی دیگه‌ای می‌تواند موضوع مشروبات الکلی تقلبی را نشان دهند و حداقل پیام‌های اجتماعی درستی به جامعه منتقل کنند.

کوری از قسمت سوم به بعد  دچار شعارزدگی و بهم‌ریختگی فیلم‌نامه  شد. از فساد دارویی تا مصرف مواد مخدر، تربیت فرزند، ازدواج مجدد، کلاهبرداری، قتل، انتقام، خانواده و آبرو، عشق واقعی، مهاجرت غیرفانونی، رابطع فرزند با پدر و مادر و…را شور و شیرین درهم کرده بود تا سعی کند مخاطب بیشتری جذب کند. اما نتیجه آشفتگی و سرسری دیدن موضوعات بود که به هیچ کدام آن‌طور که باید پرداخته نشده بود. 

اگرچه بازی درخشان امیر نوروزی در نقش پلیس که پیش‌تر به عنوان بازیگر طنز شناخته می‌شد به دیده شدن سریال کمک کرد اما تعقیب و گریزهای پلیسی و معمایی داستان هم بیشتر آبکی و بدون تحقیق و رازآلودگی آن‌طور که در پوست‌شیر یا وحشی دیده شد بود و گاها باعث خنده می‌شد تا تعلیق یک درام اجتماعی و پلیسی. 

بازی ضعیف و دور از انتظار مریلا زارعی در مقابل بازی فوق‌العاده حدیث میرامینی هم از نکات قابل توجه سریال بود. اگرچه مریلا زارعی در سریال بی‌عاطفه هم به شدت مصنوعی، ضعیف و دور از انتظار بازی کرد. 

با این حال بزرگترین مساله کوری وعده‌ای بود که با اسم و قسمت‌های اولیه به مخاطب داد اما در ادامه از ایده اصلی فاصله و فاصله گرفت و تبدیل به ماجرایی معمولی در ژانر معمایی و پلیسی شد در حالیکه می‌توانست اثری قابل احترام با همان ایده اولیه باشد.