دوومیدانی ایران و غیبتی که سؤالبرانگیز شد؛ صرفهجویی یا از دست دادن آینده؟
نخستین دوره مسابقات دوومیدانی قهرمانی زیر ۲۳ سال آسیا در حالی از پنجشنبه در شهر اوردوس چین آغاز شده که نام ایران در میان تیمهای حاضر دیده نمیشود. غیبتی که شاید در نگاه اول تنها یک انصراف ساده به نظر برسد، اما میتواند پرسش مهمی را درباره نگاه دوومیدانی ایران به پشتوانهسازی و سرمایهگذاری روی نسل آینده مطرح کند.
کنفدراسیون دوومیدانی آسیا با راهاندازی رقابتهای زیر ۲۳ سال، تلاش کرده خلأ میان رده جوانان و بزرگسالان را پر کند؛ ردهای که بسیاری از استعدادهای قاره در آن وارد فضای حرفهای میشوند و خود را برای حضور در بازیهای آسیایی، مسابقات جهانی و حتی المپیک آماده میکنند.
به همین دلیل، نخستین دوره این مسابقات تنها یک رویداد تازه نیست؛ بلکه سکویی برای معرفی نسل آینده دوومیدانی آسیاست. بسیاری از کشورها با ترکیبهای جوان اما آیندهدار راهی چین شدهاند تا علاوه بر کسب نتیجه، سرمایههای سالهای آینده خود را محک بزنند.
جای خالی ایران
در میان فهرست کشورهای حاضر، غیبت ایران بیش از هر چیز جلب توجه میکند. کشوری که طی سالهای اخیر بارها از جوانگرایی، استعدادیابی و ضرورت پشتوانهسازی سخن گفته، حالا نخستین فرصت رسمی رقابت ورزشکاران زیر ۲۳ سال خود در سطح آسیا را از دست داده است.
همین موضوع این سؤال را ایجاد میکند که آیا دوومیدانی ایران برای این رده سنی برنامه مشخصی دارد یا اینکه همچنان نگاه اصلی تنها به تیم بزرگسالان معطوف است؟
مدال، همه ماجرا نیست
شاید مهمترین استدلال برای اعزام نکردن تیم، محدودیتهای مالی باشد؛ موضوعی که تقریباً همه فدراسیونها در سالهای اخیر با آن روبهرو بودهاند. در چنین شرایطی معمولاً اعزامها بر اساس شانس مدال یا اهمیت مسابقات اولویتبندی میشود.
اما رقابتهای زیر ۲۳ سال فقط درباره مدال نیست.
ورزشکاران جوان در چنین تورنمنتهایی فرصت پیدا میکنند با سطح واقعی رقبای آسیایی روبهرو شوند، فشار مسابقات بینالمللی را تجربه کنند، ضعفهای خود را بشناسند و اعتمادبهنفس لازم برای حضور در رویدادهای بزرگتر را به دست آورند؛ تجربهای که گاهی ارزش آن از یک مدال هم بیشتر است.
هزینه یا سرمایهگذاری؟
نخستین دوره هر مسابقه رسمی اهمیت ویژهای دارد. کشورهایی که از همین ابتدا در چنین رویدادهایی حضور پیدا میکنند، علاوه بر کسب تجربه، تصویری روشن از جایگاه خود در آسیا به دست میآورند و میتوانند روند رشد نسل جدیدشان را با رقبا مقایسه کنند.
غیبت ایران، این فرصت را از مربیان و مسئولان میگیرد که ارزیابی دقیقی از فاصله ورزشکاران جوان با بهترینهای آسیا داشته باشند؛ فاصلهای که بعدها شاید در مسابقات مهمتر خود را نشان دهد.
استراتژی فدراسیون چیست؟
البته مسئولان فدراسیون دوومیدانی نگاه متفاوتی دارند. از دید آنها، با توجه به محدودیت منابع، اولویت باید آمادهسازی ملیپوشان برای رویدادهای مهمی مانند بازیهای آسیایی ناگویا باشد. برگزاری اردوهای باکیفیت، مسابقات تدارکاتی هدفمند و تمرکز بر ورزشکارانی که شانس حضور در میادین بزرگ را دارند، از نظر فدراسیون میتواند بازده بیشتری نسبت به اعزام به همه رقابتهای بینالمللی داشته باشد.
پاسخ را آینده خواهد داد
اینکه اعزام نشدن به نخستین دوره مسابقات زیر ۲۳ سال آسیا تصمیمی درست بوده یا یک فرصت از دسترفته، امروز پاسخ قطعی ندارد. اگر دوومیدانی ایران در بازیهای آسیایی و رویدادهای آینده با نسل جدید خود نتایج قابل قبولی کسب کند، شاید این تصمیم بخشی از یک مدیریت موفق منابع تلقی شود.
اما اگر چند سال بعد دوباره از نبود پشتوانه، کمبود تجربه بینالمللی و فاصله با رقبای آسیایی سخن گفته شود، احتمالاً این سؤال بار دیگر مطرح خواهد شد؛ آیا ایران نخستین فرصت بزرگ نسل آینده دوومیدانی خود را به سادگی از دست داد؟
