ایران، خانه همه ما

سید مسعود رضوی در یادداشتی در روزنامه اطلاعات نوشت:

در روزهای اخیر موجی از اعتراضات به راه افتاده که بسیار تأمل برانگیز و مهم است. صدایی است که باید شنیده شود کما اینکه زودتر باید شنیده و چاره‌ای برای آن یافته می‌شد. 

هنگامی که یک تن واحد همچون وطن گرامی و ارجمند ما، دردهایی را تجربه می‌کند که اسم ناراضی و ناترازی بر آن نهاده‌ایم، حتماً مشکل و دردی بزرگ در حال برآمدن است و چاره جویی و درمان نیاز دارد. نباید سخن و گفتگو به فریاد و پرخاش بدل شود و این نکته‌ای است که ما باید در این لحظه از تاریخ به آن توجه داشته باشیم و هنری است که مدیران مملکت باید بیاموزند. دولت و مجلس و دستگاه قضایی و شوراهای مهم مانند مجمع تشخیص مصلحت و شورای امنیت ملی در مواجهه با چنین مخاطراتی باید واقع بین باشند و تنها بر اساس منافع ملی و مصلحت مردم تصمیم بگیرند و تصمیم درست بگیرند. بلند شدن صدای اعتراض نشان می‌دهد که غفلتی شده و انتقادات آرام و مشکلات انباشته را نادیده گرفته‌اند. 

در حاشیة این اعتراضات، برخی تخریب‌ها و صدمات و زیان‌ها نیز توسط اغتشاشگران و فرصت‌طلبان دیده شد که مربوط به یک شهر یا استان خاص هم نیست. این رفتار در سایة تحریک رسانه‌های معاند و دشمنان ایران ممکن است گسترش یابد و آسیب‌های خطرناک به مردم، نیروی انتظامی، نهادها و اموال عمومی وارد سازد. چاره جویی آسان نیست و تفریق مردم عادی از این جماعت، ممکن است به شکیبایی و دقت زیادی نیاز داشته باشد. سخن گفتن با منتقد و معترض و هدایت آنان به سوی مدارا و چاره یابی، نباید بازیچة ماجراجویی و شتابزدگی شود. تجربه‌های سالهای دور و نزدیک نشان می‌دهد که شناسایی عوامل تخریب و مزدورانی که نفت بر آتش می‌ریزند، امکان‌پذیر است. همچنان که اعتراض بخشهایی از مردم و کسبه و دیگر طبقات اجتماعی و شغلی نیز واقعیتی است که نباید نادیده گرفته می‌شد. 

جغرافیای اعتراضات و اخبار آن باید از سوی رسانه های داخلی به درستی روایت شود. متأسفانه بزرگترین رسانه کشور گویی مدتها است دخلی در این التهاب ناخوشایند و خطرخیز ندارد و پس از جنگ ۱۲روزه فقط گاه‌گاهی دست از انحصار برداشته و صدا و سخن متفاوتی را به سیما راه داده است. حال آنکه صدای مردم باید ابتدا در رسانه ملی بازتاب داشته باشد تا سیاستگران و نمایندگان آن را بشنوند و نخبگان و صاحب نظران و افراد باتجربه بتوانند چاره جویی کنند. روایت داخلی باید چنان قدرتمند و اقناع کننده باشد که نه تنها افکار عمومی راضی شوند، بلکه افزون بر تأثیر داخلی، ارجاع آن در رسانه‌های جهان نیز به سرعت قابل ملاحظه باشد. ما در منطقه باید فراتر از الجزیره و العربیه باشیم که اکنون رقیب بنگاههای بزرگ بین‌المللی شده‌اند. تاثیر فرامرزی ایران ایجاب می‌کند که صدای قدرتمند و روایت نافذی داشته باشیم تا مردم اعتماد کنند و بیگانه و دشمن برجای خود نشانده شود.

گذشته از این مسائل، مردم و مسئولان حتماً باید توجه کنند که ما درگیر شرایط جنگ سختی بوده‌ایم که یکی از ابرقدرتها نیز با رژیم جنایتکار صهیون همراهی کرده، به خاک وطن تجاوز و تعدی نموده و هموطنان ما را به خاک و خون کشیده‌اند. اکنون نیز در حالت نه صلح و نه جنگ، آتش بسی برقرار است که ممکن است دوباره دیر نپاید و نایرة جنگی خانمان سوز شنیده شود. مردم شریف و دلیر ایران همواره نشان داده‌اند که چگونه دربرابر دشمن بیگانه و متجاوز یگانه و متحد هستند. 

آنچه امروز مردم را نگران کرده، نادیده گرفتن این تجربه و فداکاری‌ها و تداوم نارسایی‌ها و حتی فسادهایی است که دولت را به زحمت انداخته و تاوانش را مردم محروم باید بپردازند. اقدام اخیر دولت و بانک مرکزی در مدیریت ارز و دارایی کشور، تصمیم تاریخی و مهمی است که دست بسیاری از کاسبان تحریم و تراستیهای مولتی میلیاردر را تاحد زیادی از منابع کشور کوتاه می‌کند. تورمی که به بازارو مردم تحمیل شده، بسیار سنگین و برای برخی کمرشکن است؛ اما ناگزیر باید از این لحظه‌های سخت عبور کرد تا به جای یارانه و تورم و آسیب‌های ناگزیر، توازنی ایجاد شود.  

ایران، خانة ما، زادگاه ما و تمام دارایی ماست. شرافت و نام ماست. در این لحظه از تاریخ، رئیس جمهور و دولت و مسئولان بیشترین کوشش را برای حل مشکلات می‌کنند و بار سنگینی را بر دوش گرفته‌اند. ما خود نیز منتقد برخی وزرا و رئیس سابق بانک مرکزی و معدودی از نمایندگان بوده‌ایم. انتقاد مردم نیز بی دلیل و برهان نیست. اما هیچ کشوری بدون اصلاحات و گذر از این گردنة دشوار نمی‌تواند به پیش رود. باید دست متعدیان به اموال ملت قطع و طمع بیگانه بریده شود تا حقوق قانونی و اقتصادی مردم نیز برقرار باشد. اصلاحات و استفاده از ظرفیت‌های متخصصان و چهره‌های ملی و مردمی به این هدف تشریک مساعی می‌کند. بادا که این خانه باشکوه‌ترین، ثروتمندترین، زیباترین و قدرتمندترین میهن عالم باشد؛ ایران ما، خانة همة ما... چنین بادا.