۳ وضعیت پیش روی ترامپ

حسن بهشتی پور در یادداشتی در آرمان امروز نوشت:

انتخابات میان‌دوره‌ای مجلس نمایندگان و مجلس سنا آمریکا در ۱۲ آبان ماه آینده برگزار می‌شود. این انتخابات سیاست رئیس‌جمهوری آمریکا را تغییر نمی دهد اما آرایش قدرتی سیاسی را در داخل کنگره آمریکا شکل می‌دهد که دو سال پایانی دولت دونالد ترامپ تحت تاثیر عمیق قرار می دهد. پرسش اصلی فقط این نیست که کدام حزب کرسی‌های بیشتری بدست می آورد؛ بلکه پرسش مهم‌تر آن است که آیا رئیس‌جمهور با کنگره‌ای همسو، کنگره‌ای دوپاره، یا کنگره‌ای عمدتاً منتقد روبه‌رو خواهد شد. هر کدام از این سه وضعیت می‌تواند بر تصویب بودجه، انتصابات، نظارت بر دولت و ظرفیت سیاسی دولت در پرونده‌های سیاست خارجی از جمله ایران اثر مستقیم دارد.

امروز جمهوری‌خواهان اکثریت هر دو مجلس را در اختیار دارند اما این برتری به‌ویژه در مجلس نمایندگان شکننده است. بنابراین حتی جابه‌جایی محدود کرسی‌ها می‌تواند کنترل دستورکار قانون‌گذاری را تغییر دهد. با این همه،در نظام انتخالباتی پیچیده آمریکا تبدیل نارضایتی ملی از دولت به پیروزی انتخاباتی خودکار نیست. زیرا ساختار حوزه‌های انتخابیه ، ترکیب نامزدها، درصد مشارکت مردم در انتخابات میان‌دوره‌ای و کیفیت سازمان انتخاباتی در هر ایالت و حوزه انتخابیه ، اهمیت تعیین‌کننده‌ای دارند.

تمام ۴۳۵ کرسی مجلس نمایندگان و ۳۵ کرسی سنا در معرض رأی‌گیری‌اند؛ ۳۳ کرسی، انتخابات عادیِ مرحله دوم سنا و دو کرسی (فلوریدا و اوهایو)، انتخابات ویژه است. در سنا، جمهوری‌خواهان ۵۳ کرسی در برابر ۴۷ عضوِ حزب دموکرات دارند. از این رو، دموکرات‌ها برای کنترل سنا به دست‌کم چهار تغییر خالص نیاز دارند؛ آرایش ۵۰–۵۰، به سبب رأی‌شکن معاون رئیس‌جمهور، کنترل را در اختیار جمهوری‌خواهان نگه می‌دارد. این واقعیت، نامتقارن بودن مسیر دو حزب را توضیح می‌دهد. دموکرات‌ها باید افزون بر دفاع از کرسی‌های خود در جورجیا، میشیگان، نیوهمپشایر و مینه‌سوتا، دست‌کم چهار کرسی جمهوری‌خواه را تصاحب کنند. در مقابل، جمهوری‌خواهان با حفظ اکثریت کنونی یا حتی تساوی ۵۰–۵۰ کنترل سنا را نگاه می‌دارند. برای مقایسه، در مجلس نمایندگان این نامتقارنی برعکس است: با اکثریت حداقلی کنونی جمهوری‌خواهان (حدود ۲۲۰ کرسی در برابر ۲۱۳ تا ۲۱۵ کرسی دموکرات)، دموکرات‌ها تنها به سه کرسی خالص برای تصاحب اکثریت نیاز دارند.

رأی ریاست‌جمهوری ۲۰۲۴ در ایالت های مختلف، تنها یکی از شاخص‌هاست؛ زیرا رأی‌دهندگان آمریکایی بارها در انتخابات ریاست‌جمهوری و سنا به احزاب متفآگوست رأی داده‌اند. شهرت نامزد، سابقه محلی، نوع رقابت، هزینه تبلیغات و موضوع‌های ایالتی می‌توانند فاصله معناداری میان دو رأی ایجاد کنند. در این میان ایالت تگزاس همچنان برجسته‌ترین آزمون این نقشه است. نامزد دموکرات، جیمز تالاریکو و کن پکستونِ جمهوری‌خواه، در رقابتی نزدیک قرار گرفته‌اند.

نظرسنجی‌های ماه‌های جولای تا اوایل سپتامبر ۲۰۲۶ در نوسان بوده‌اند: از برتری ۵ تا ۷ درصدی تالاریکو در نظرسنجی‌های اواخر جولای و آگوست (از جمله تگزاس پابلیک اوپینیون ریسرچ و ۲۵۴ لبز)، تا تساوی کامل ۴۷ به ۴۷ در نظرسنجی نیویورک‌تایمز/سینا در اواخر آگوست، و حتی تساوی ۵۰ به ۵۰ در نظرسنجی آورتون استراتجیز در آغاز سپتامبر. در مقابل، بازارهای پیش‌بینی مانند Kalshi و Polymarket تا اوایل آگوست همچنان پکستون را با اختلافی نزدیک به ۵۲ تا ۵۳ درصد در جایگاه برتر می‌دانستند. این شکاف میان نظرسنجی‌ها و بازار پیش‌بینی خود گواهی است بر این‌که هیچ‌یک از این دو نظرسنجی را نباید به‌تنهایی حکم قطعی دانست؛ نظرسنجی معتبر باید همراه با تاریخ اجرا، حجم نمونه، جامعه هدف و خطای نمونه‌گیری خوانده شود و در ایالتی مانند تگزاس، مشارکت لاتین‌تباران، رأی‌دهندگان حومه‌نشین، استقلال‌یافتگان و جمهوری‌خواهان ناراضی، می‌تواند از میانگین نظرسنجی مهم‌تر شود.

تغییرات جمعیتی در تگزاس واقعیت دارند اما رابطه آن‌ها با پیروزی دموکرات‌ها خطی نیست. مهاجرت داخلی، ناهمگونی سیاسی لاتین‌تباران، نرخ ثبت‌نام و مشارکت و کیفیت نامزدها تعیین می‌کنند که تغییر جمعیت به تغییر ائتلاف رأی تبدیل شود یا نه. بنابراین بهتر است تگزاس «رقابتیِ بالقوه» توصیف شود، نه ایالتی که پیشاپیش به دموکرات‌ها متمایل شده است.