مبشر زیبایی های والیبال باشیم/ درس نیشیدا؛ ادب بالاتر از امتیاز
پوزشخواهی «نیشیدا» پرنده والیبال ژاپن از مربی تیم حریف، آنقدر زیبا و انسانی است که میشود هفتهها دربارهاش نوشت؛ صحنهای ساده اما پرمعنا که جوهره واقعی ورزش را به نمایش گذاشت.
این بازیکن بلندپرواز که بارها در کنار ایشیکاوا، تیم ملی والیبال ایران را مقهور تواناییهای فنی خود کرده است، روز گذشته در جریان لیگ ژاپن، پس از برخورد یک توپ نمایشی با نیمکت تیم مقابل، بیهیچ تردیدی وارد زمین حریف شد و با احترام کامل از سرمربی آن تیم عذرخواهی کرد؛ رفتاری که شاید در نگاه اول کوچک به نظر برسد، اما در حقیقت نشانهای بزرگ از فرهنگ ورزشی است.
ادب و رعایت اصول اجتماعی در تمام شئون زندگی ژاپنیها، بهویژه در ورزش، موج میزند. اگرچه آنها دیگر به رسم دیرینیان «هاراگیری» نمیکنند، اما در دنیای مدرن نیز فرهنگ پدران و نیاکان خود را فراموش نکردهاند. فرهنگی که احترام، مسئولیتپذیری و تعهد اجتماعی، ارکان اصلی آن است.
بارها شاهد بودهایم که مردم این کشور، حتی پس از سالها، هنگام عبور از کنار مدرسه، دانشگاه یا ورزشگاهی که در آن آموزش دیدهاند، با تعظیم احترام خود را نشان میدهند؛ تصاویری که برای هر مسافری به سرزمین چشمبادامیها، به سوغاتی فراموشنشدنی در ذهن و دل تبدیل میشود.
این صحنهها، درست در نقطه مقابل برخی اتفاقات رایج در ورزش ما قرار دارد؛ جایی که رسانهها بهجای بهرهبرداری از چنین الگوهای رفتاری برای آموزش نسل جوان، گاه ترجیح میدهند به حاشیهها دامن بزنند. نمونه بارز آن، پرداخت گسترده به اظهارات ناپخته یک بازیکن جوان علیه پیشکسوتان است؛ بدون نقد، بدون تحلیل و بدون ایفای نقش راهنما برای دوستداران ورزش.
والیبال، ورزشی است که همزیستی، احترام و مبارزه جوانمردانه در ذات آن تعریف شده است. ایکاش در رسانههای والیبال، بیش از حاشیهپردازی، از خودِ والیبال مینوشتیم. در مسابقات داخلی، «مرد هفته»، «داور هفته»، «مربی هفته» و حتی «جنجال هفته» داریم، اما خبری از «جوانمرد هفته» و ثبت صحنههای زیبای فیرپلی نیست.
بیاییم والیبال بنویسیم؛ زیباییهای این ورزش سپید را گسترش دهیم و به نسل تازه یاد بدهیم که بردن مهم است، اما چگونه بردن مهمتر.
از نیشیدا یاد بگیریم.
