دستیار رئیس جمهور به عیادت خانیکی رفت

یادداشت کامل به شرح زیر است:

«امروز که در بیمارستان خاتم‌الانبیا به دیدار «هادی خانیکی» عزیز رفتم، انگار بخشی از حافظه جمعیِ کنشگری در ایران را دیدم که اسیر بستر بیماری است. رفاقت پنجاه‌ساله‌ی ما در دلِ انجمن‌های علمی و فعالیت‌های مدنی در فراز و نشیب‌های سیاسی شکل گرفت.

هادی برای من، تجسمِ زنده‌ی «گفت‌وگو» در فضای عمومی است. در این سال‌ها، او را نه فقط به عنوان یک همکار، بلکه به عنوان یک «کنشگرِ» تمام‌عیار دیده‌ام؛ کسی که دیالکتیکِ میان «تغییراتِ ساختاری» و «عاملیتِ انسانی» را عمیقاً درک می‌کند. هادی با اینکه سرعتِ چرخشِ تحولات جامعه را خوب می‌فهمد، اما در دامِ تصلبِ فکری و دگماتیسم نمی‌افتد. او جامعه را نه یک متنِ مرده، بلکه یک موجود زنده می‌داند که باید برای بهبودِ آن، با «اخلاق» و «مسئولیت» زیست.

او حتی در مواجهه با سرطان، به جای انفعال، با نوشتن و تحلیلِ رنج، آن را به یک «تجربه‌ی زیسته‌ی آگاهانه» بدل کرد؛ این یعنی او جامعه‌شناسی را نه در کتاب‌ها، که در لحظه‌لحظه‌ی زندگی‌اش زیسته است. هادی نمادِ امید است؛ نه امیدی انتزاعی، بلکه امیدی که از دلِ فعالیت‌های مدنی و باور به اصلاحِ تدریجی برمی‌آید.

برای این کنشگرِ شریف و معلمِ بردبار، از صمیم قلب آرزوی سلامتی عاجل دارم. امیدوارم خیلی زود او را دوباره سلامت و پرتوان در متنِ جامعه و بین دوستان و شاگردانش ببینیم.»