نوشته علیرضا قربانی برای کودکان مدرسه میناب

پدر باشی و هر نَفَس نگران فرزندانت نباشی؟ حاشا! و حالا که جنگ آمده و در خانه‌مان را زده است، هربار که نگاهم به دو کودکم می‌افتد که نه کاملا از ماهیت جنگ آگاهند و نه آنقدر دور از سیاهی آن که بتوانند به دنیای کودکانه‌شان بازگردند، قلبم مچاله می‌شود از فقدان آن کودکان پرپرشده میناب و همه کودکان این خاک که چه زود و نابهنگام ما را تنها گذاشتند.

چه بگویم از میناب و غم بی‌منتهای دانش‌آموزان پرپرشده‌اش که بی‌گناه و معصومانه رخت بربستند و خون پاک‌شان درخت تنومندِ آزادی ایران یکپارچه را تا ابد آبیاری خواهد کرد.