جدال بودجه و برنامه؛ فدراسیون والیبال در مقابل تصمیم مجلس
تصمیم اخیر مجلس شورای اسلامی درباره میزان کمک مالی به فدراسیونهای ورزشی، والیبال ایران را در موقعیتی حساس و حتی بحرانی قرار داده است.
تخصیص رقمی در حدود ۳۰ تا ۴۰ میلیارد تومان به فدراسیون والیبال ایران، آن هم در آستانه فشردهترین و تعیینکنندهترین تقویم مسابقاتی سالهای اخیر، عملاً تقابل میان برنامهریزی فنی و واقعیتهای مالی را به اوج رسانده است. در شرایطی که مدیران فدراسیون از ماهها قبل برای آمادهسازی تیم ملی برنامهریزی کردهاند، این بودجه محدود نهتنها پاسخگوی هزینهها نیست، بلکه اساس برخی طرحهای کلیدی را زیر سؤال برده است.
برنامههای فنی در تنگنای مالی
با حضور روبرتو پیاتزا روی نیمکت تیم ملی، رویکرد آمادهسازی وارد مرحلهای تازه شده؛ تمرکز بر اردوهای برونمرزی، بازیهای تدارکاتی با تیمهای سطح بالا و برنامهریزی بلندمدت برای بازگشت به جمع مدعیان آسیا. اما این طرحها یک پیششرط مهم دارند: منابع مالی پایدار.
اردوهای خارجی، سفرهای بینالمللی، بازیهای دوستانه و تأمین امکانات حرفهای، همگی هزینههای ارزی قابل توجهی دارند. در چنین شرایطی، کاهش منابع مالی به معنای کوچک شدن دایره انتخابهای کادر فنی و محدود شدن کیفیت آمادهسازی است. به بیان سادهتر، برنامه وجود دارد؛ اما ابزار اجرای آن در دسترس نیست.
تابستانی که میتواند سرنوشتساز باشد
تیم ملی والیبال ایران در سال ۲۰۲۶ با دو میدان بزرگ و تعیینکننده روبهروست؛ ابتدا رقابتهای لیگ ملتهای والیبال و سپس مسابقات قهرمانی آسیا که در ژاپن برگزار میشود. اهمیت تورنمنت دوم فراتر از یک قهرمانی قارهای است؛ تیم برتر سهمیه مستقیم حضور در المپیک لسآنجلس ۲۰۲۸ را به دست خواهد آورد. یعنی هر تصمیم مدیریتی امروز، میتواند سرنوشت حضور والیبال ایران در بزرگترین آوردگاه ورزشی جهان را تعیین کند. در چنین شرایطی، کوچکترین اختلال در روند آمادهسازی میتواند هزینهای بسیار سنگین داشته باشد.
نگرانی مدیریتی و هشدارهای فدراسیون
رییس فدراسیون بهصراحت اعلام کرده که رقم تخصیصیافته با نیازهای واقعی فاصله دارد. برنامهریزیهای فنی بر اساس تقویم مسابقات جهانی تنظیم شده، اما تخصیص مالی بر مبنای محدودیتهای بودجهای عمومی انجام گرفته است؛ دو منطق متفاوت که اکنون در نقطه برخورد قرار گرفتهاند. نگرانی اصلی این است که والیبال ایران، در حالی وارد رقابتهای مهم پیشرو شود که از نظر آمادهسازی، چند گام عقبتر از رقبا قرار دارد؛ رقبایی که با سرمایهگذاریهای سنگین، مسیر حرفهایتری را طی میکنند.
مسئله فقط یک عدد نیست
بحث تنها بر سر رقم ۳۰ یا ۴۰ میلیارد تومان نیست؛ موضوع بر سر جهتگیری کلان حمایت از ورزش حرفهای است. والیبال یکی از رشتههایی است که طی سالهای گذشته حضور مستمر در سطح جهانی داشته و همواره جزو پرمخاطبترین تیمهای ملی ایران بوده است. حال پرسش اینجاست: آیا میزان حمایت مالی با سطح انتظارات و اهداف تعیینشده همخوانی دارد؟
تقابل برنامه و بودجه؛ آزمونی برای آینده والیبال
در نهایت، آنچه امروز در والیبال ایران دیده میشود، نه صرفاً یک چالش مالی، بلکه آزمونی مدیریتی برای هماهنگ کردن اهداف ورزشی با سیاستهای حمایتی است. اگر منابع مالی متناسب با برنامههای فنی تأمین نشود، حتی بهترین طرحهای مربیان و مدیران نیز روی کاغذ باقی خواهد ماند. والیبال ایران در آستانه فصلی قرار دارد که میتواند مسیر چند سال آینده این رشته را تعیین کند. اما فعلاً یک پرسش بیپاسخ باقی مانده است: برنامهها اجرا میشوند یا قربانی محدودیت بودجه خواهند شد؟
