وقتی تجربه هنوز حرف اول را میزند
با وجود عبور از مرز ۷۰ سالگی، نسل کهنهکار مربیان فوتبال نهتنها کنار نرفته، بلکه دوباره در خط مقدم رقابتهای جهانی نقشآفرینی میکند.
در روزگاری که فوتبال به سمت جوانگرایی روی نیمکتها حرکت کرده، بازگشت چهرههایی مثل روی هاجسون در ۷۸ سالگی نشان میدهد تجربه هنوز یک سرمایه تمامعیار است؛ سرمایهای که برخی باشگاهها و تیمهای ملی در بزنگاههای حساس حاضر نیستند از آن چشمپوشی کنند.
هاجسون که زمانی خداحافظی کرده بود، حالا دوباره برای نجات بریستول سیتی وارد میدان شده؛ تصمیمی که بیش از هر چیز، یادآور یک واقعیت قدیمی است: فوتبال در بحران، به سراغ باتجربهها میرود.
از رکورد تاریخی تا ثبات مثالزدنی
در سوی دیگر، میرچا لوچسکو در ۸۰ سالگی همچنان روی نیمکت تیم ملی رومانی نشسته و رکورد مسنترین سرمربی ملی تاریخ را ثبت کرده؛ رکوردی که شاید با حذف از مسیر جام جهانی همراه شد، اما چیزی از اعتبار او کم نکرد.
در اسپانیا، مانوئل پلگرینی با بتیس داستان متفاوتی نوشته؛ ثبات، نتایج قابل قبول و حتی قهرمانی. تیم او سالهاست از بحران دور مانده و به یکی از باثباتترین تیمهای لالیگا تبدیل شده است.
مربیان جهانگرد و مأموریتهای خاص
در آفریقا، گرنوت روهر همچنان به عنوان یک مربی باتجربه مأموریتهای سخت را میپذیرد؛ از نیجریه تا بنین. در سوی دیگر، ژرژ ژسوس با حضور در النصر و همکاری با کریستیانو رونالدو، نشان داده که هنوز در سطح بالا حرفهای زیادی برای گفتن دارد.
در آمریکا، بروس آرنا و در آمریکای جنوبی، مارسلو بیلسا نیز همچنان فعالاند؛ یکی با تجربه ساختن تیمهای قهرمان در MLS و دیگری با فلسفه خاصی که حتی شکست را هم معنا میکند.
بازگشت برای بقا
شاید یکی از خاصترین نمونهها، وحید خلیلهودزیچ باشد؛ مربیای که تخصصش رساندن تیمها به جام جهانی است و حالا برای نجات نانت از سقوط، دوباره به میدان آمده است.
تجربه؛ برگ برندهای که هنوز نسوخته
حضور این مربیان نشان میدهد فوتبال مدرن، با تمام سرعت و جوانیاش، هنوز در لحظات حساس به «تجربه» تکیه میکند. نسلی که شاید پا به سن گذاشته، اما ذهنش همچنان در اوج رقابت است.
و شاید مهمترین نکته همین باشد:
در فوتبال، سن فقط یک عدد است؛ اگر هنوز بتوانی تیمی را نجات دهی.
