پروندهای که بسته نشد/ سکوت پرسپولیس چرا ادامه دارد؟
ماجرای سرژ اوریه، مدافع ساحلعاجی پرسپولیس، حالا از یک خرید ناموفق فراتر رفته و به پروندهای حقوقی–مدیریتی تبدیل شده که میتواند تبعات سنگینی برای سرخپوشان داشته باشد.
بازیکنی که با حاشیههای فراوان به جمع پرسپولیسیها اضافه شد، امروز نه در تمرینات حضور دارد، نه تکلیف قراردادش مشخص است و نه باشگاه توضیح شفافی درباره وضعیت او ارائه میدهد.
اوریه در نیمفصل نخست با تأخیر فراوان مجوز بازی گرفت؛ تأخیری که به دلیل مسائل پزشکی و لزوم کنترل بیماری او رخ داد. با این حال، حضورش در زمین نیز نتوانست انتظارات را برآورده کند و در نهایت اوسمار ویهرا نام این بازیکن را در فهرست مازاد قرار داد. تصمیمی که مسیر خروج او را هموار میکرد اما نحوه اجرای آن، حالا به یکی از ابهامات بزرگ باشگاه تبدیل شده است.
اعلام جدایی بدون توافق
باشگاه پرسپولیس در تاریخ ۱۲ دی، بهطور رسمی از جدایی سرژ اوریه خبر داد؛ خبری که در کنار نام فرشاد احمدزاده منتشر شد و این تصور را ایجاد کرد که قرارداد این بازیکن نیز به پایان رسیده است. اما واقعیت این است که هیچ توافقی برای فسخ قرارداد بین طرفین صورت نگرفته و همین مسئله، پایه اصلی بحران فعلی است.
مدیران پرسپولیس اکنون مدعیاند که خبر منتشرشده به معنای «قطع همکاری عملی» بوده و هنوز فسخ رسمی قرارداد اعلام نشده است؛ توضیحی که نهتنها ابهامات را برطرف نمیکند، بلکه سوالات تازهای را هم بهوجود میآورد. اگر قرارداد فسخ نشده، چطور بازیکن جداشده تلقی شده و از لیست تیم خارج شده است؟
تهدید فیفا و یک سهمیه سوخته
در روزهای اخیر، خبرهایی از احتمال شکایت اوریه به فیفا بابت مطالبات باقیماندهاش منتشر شده است. در واکنش، پیمان حدادی مدیرعامل پرسپولیس نیز اعلام کرده باشگاه قصد دارد از این بازیکن شکایت کند و حتی نامهای رسمی برای حضور او در تمرینات ارسال شده است؛ نامهای که پاسخی از سوی اوریه نداشته.
تناقض دقیقاً همینجاست: چگونه باشگاهی که خبر جدایی بازیکن را رسانهای کرده، حالا از او میخواهد در تمرینات حاضر شود؟ این تناقض میتواند در یک پرونده بینالمللی به ضرر پرسپولیس تمام شود. اگر فیفا حق را به اوریه بدهد، سرخها نهتنها با محکومیت مالی مواجه خواهند شد، بلکه خطر از دست دادن یک سهمیه خارجی در فصل آینده نیز جدی است؛ ضربهای مدیریتی که جبران آن ساده نخواهد بود.
بیماری پنهان یا مدیریت آشفته؟
باشگاه پرسپولیس همچنین مدعی است اوریه در زمان عقد قرارداد، بیماری خود را پنهان کرده و همین موضوع، مبنای شکایت احتمالی خواهد بود. اما مرور اظهارنظرهای گذشته مدیران باشگاه، تصویر متفاوتی نشان میدهد. رضا درویش، مدیرعامل وقت، پیشتر در یک برنامه تلویزیونی اعلام کرده بود که باشگاه از این بیماری اطلاعی نداشته و اساساً موضوع خاص و تعیینکنندهای هم مطرح نبوده است. حالا چطور همان باشگاه، بیماری را عامل پنهانکاری و دلیل شکایت میداند؟
این تناقضها بیش از آنکه علیه بازیکن باشد، ساختار تصمیمگیری باشگاه را زیر سوال میبرد.
یک خرید پرحاشیه، یک پرونده پرهزینه؟
سرژ اوریه که روزی از سوی مدیرعامل وقت پرسپولیس بهعنوان «رِین خرید خارجی بعد از انقلاب» معرفی شد، حالا میتواند به یکی از پرهزینهترین اشتباهات مدیریتی باشگاه تبدیل شود؛ اشتباهی که نه در زمین، بلکه پشت میزهای حقوقی تعیین تکلیف خواهد شد.
اگر تیم حقوقی پرسپولیس نتواند این پرونده را به سود باشگاه ببندد، اوریه تنها یک بازیکن ناموفق نخواهد بود؛ او میتواند نماد یک پرونده پرحاشیه باشد که هم هزینه مالی دارد و هم سرمایه مهمی مثل سهمیه خارجی را میسوزاند.
و شاید مهمتر از همه، این سوال باقی بماند:
چرا پرسپولیس هنوز درباره این پرونده، شفاف صحبت نمیکند؟
