سروده عبدالکریم سروش در ستایش ایران

متن شعر این فیلسوف و دین پژوه به شرح زیر است:

خون می‌چکد ز پیکر مجروحت ای‌وطن!/ صدها درود برتن و بر روحت ای وطن!

والله که رستمان زمان بوسه می‌زنند/ بر بازوان لشکر نستوهت ای وطن!

دریادلانه کوه صفت ایستاده‌اند/ بر کف سپر، ستیرتر از کوهت ای وطن!

از دشمنان بپرس ز قهر چه می‌کشند/ وز دوستان مادح و ممدوحت ای وطن

خواهم که با تو شرح کنم درد اشتیاق/ ای شرحه شرحه سینه مشروحت ای وطن

در بارگاه قدس که جای ملال نیست/ سرهای قدسیان خم از اندوهت ای وطن

در ظلمتیم و خسته درهای بسته‌ایم/ کو نور و روز و روزن مفتوحت ای وطن؟

باشد که نوبهار دگر باره بگذرد/ بر باغ و راغ و جنگل انبوهی ای وطن

روزی لعل‌گون شود از لاله‌های سرخ/ دامان دشت و دامنه کوهت ای وطن

ای سرخ جامه، سبز قبال گردی عاقبت/ هم بگذرد ملولی و مکروهت ای وطن

منبع:ایرنا