۱۵ مدال، اما یک سؤال بزرگ؛ چه کسانی به قرقیزستان رفتند؟
کاروان ایران با کسب ۱۵ مدال و صعود به رتبه چهارم بازیهای جهانی عشایر، یکی از موفقترین حضورهای خود در این رقابتها را پشت سر گذاشت؛ اما همزمان با بازگشت ملیپوشان از قرقیزستان، پرسشهایی درباره ترکیب کاروان اعزامی و همچنین ضرورت انتشار شفاف فهرست مسافران این سفر مطرح شده است؛ ابهاماتی که پاسخ به آنها میتواند به اندازه مدالهای کسبشده اهمیت داشته باشد.
کاروان ورزشی ایران در ششمین دوره بازیهای جهانی عشایر در قرقیزستان با کسب ۱۵ مدال رنگارنگ، عملکردی قابل دفاع و حتی بهتر از دوره گذشته ثبت کرد. چهار مدال طلا، سه نقره و هشت برنز، حاصل حضور ورزشکارانی بود که در رشتههای سنتی و بومی برای ایران افتخارآفرینی کردند و در نهایت نیز جایگاه چهارم جدول مدالی را به دست آوردند؛ رتبهای که نسبت به دوره قبل سه پله ارتقا یافته است.
بدون تردید این موفقیت را باید به ورزشکاران، مربیان و اعضای فنی کاروان تبریک گفت. افزایش تعداد مدالها از ۱۳ به ۱۵ و جهش تعداد طلاها از یک به چهار نشان میدهد که ورزشکاران ایرانی در این رقابتها روندی رو به رشد داشتهاند و توانستهاند ظرفیتهای ورزشهای بومی و عشایری کشور را در سطح بینالمللی به نمایش بگذارند.
اما در کنار این موفقیت ورزشی، یک پرسش مهم همچنان بیپاسخ مانده است؛ پرسشی که به اصل شفافیت در ورزش کشور بازمیگردد.
در روزهای گذشته کمیته ملی المپیک فهرست اعضای اعزامی به بازیهای آسیایی هانگژو را به صورت رسمی منتشر کرد. فهرستی که هرچند درباره برخی اسامی آن نقدها و ابهاماتی مطرح شد، اما دستکم یک ویژگی مهم داشت؛ همه چیز به صورت شفاف در اختیار افکار عمومی و رسانهها قرار گرفت. رسانهها میدانستند چه کسانی با چه مسئولیتی راهی این رویداد مهم شدهاند و امکان نقد و بررسی نیز فراهم بود.
حالا همین مطالبه درباره کاروان اعزامی به بازیهای جهانی عشایر نیز مطرح است. اگر این رقابتها تا این اندازه برای ورزش کشور اهمیت داشته که رئیسجمهور، وزرا و شخص وزیر ورزش برای تماشای آن راهی محل برگزاری شدهاند، طبیعی است که افکار عمومی بخواهد بداند چه افرادی در قالب کاروان ایران به قرقیزستان سفر کردهاند.
در واقع موضوع اصلی نه تعداد مدالهاست و نه موفقیت ورزشکاران؛ مسئله، شفافیت است. فدراسیون ورزش روستایی، عشایری و بازیهای بومی محلی میتواند با انتشار کامل فهرست اعضای اعزامی، به بسیاری از پرسشها پایان دهد و از شکلگیری شائبهها جلوگیری کند.
یکی دیگر از ابهامات قابل توجه، عدم حضور خبرنگار و عکاس رسانهای در این سفر است. در شرایطی که مسئولان ارشد کشور از جمله رئیسجمهور در این رویداد حضور پیدا میکنند و از آن به عنوان یک رقابت مهم یاد میشود، این سؤال مطرح است که چرا برای پوشش رسانهای آن برنامهریزی مناسبی صورت نگرفت؟ چگونه رویدادی که چنین اهمیتی دارد، بدون حضور خبرنگاران تخصصی و عکاسان رسانهای دنبال میشود؟
رسانهها در واقع حلقه ارتباطی میان ورزش و افکار عمومی هستند. نبود خبرنگار و عکاس در چنین رویدادی باعث میشود بخش مهمی از تلاش ورزشکاران دیده نشود و روایت مسابقات تنها از کانالهای رسمی منتشر شود. اتفاقی که با اصول اطلاعرسانی حرفهای فاصله دارد.
شاید بهترین دستاورد این رقابتها برای ورزش ایران، علاوه بر مدالهای بهدستآمده، آغاز یک مطالبه جدی برای شفافیت باشد؛ مطالبهای که میگوید هر سفر برونمرزی، هر کاروان ورزشی و هر هزینهای که از منابع عمومی انجام میشود، باید با انتشار کامل فهرست مسافران و مسئولیت افراد همراه باشد.
فدراسیون ورزش روستایی و عشایری اکنون فرصت مناسبی در اختیار دارد تا با انتشار جزئیات کامل کاروان اعزامی به قرقیزستان، به این مطالبه پاسخ دهد. اقدامی که نهتنها از ارزش موفقیت ورزشکاران کم نمیکند، بلکه اعتبار این موفقیت را نیز افزایش خواهد داد؛ چرا که در ورزش حرفهای امروز، مدال و شفافیت دو روی یک سکه هستند.
