آشنایی با سعید اویسی بازیگر قدیمی تئاتر + بیوگرافی و علت فوت
سعید اویسی، بازیگر، فیلمنامهنویس و کارگردان تئاتر ایرانیالاصل مقیم سوئد، در سن ۸۲ سالگی در این کشور درگذشت.
سعید اویسی که ۱۷ مارس ۱۹۴۳ (۱۳۲۲ خورشیدی) در تهران متولد شده بود، از چهرههای فعال و تأثیرگذار تئاتر و تلویزیون ایران در دهههای پیش و پس از انقلاب بهشمار میرفت و سالهای پایانی عمر خود را دور از وطن سپری کرد.
اویسی فعالیت هنری خود را با «گروه هنر ملی» آغاز کرد؛ جریانی مهم در تاریخ تئاتر معاصر ایران که نقش پررنگی در شکلگیری تئاتر نوین داشت. او سپس به گروهی پیوست که به سرپرستی پیتر بروک برای اجرای نمایشی در جشن هنر شیراز تشکیل شده بود؛ حضوری که تجربهای متفاوت و بینالمللی برای او رقم زد. وی بعدها به «کارگاه نمایش» به مدیریت آربی اوانسیان ملحق شد و در فضای حرفهای و تجربی آن مجموعه به فعالیت ادامه داد.
در کارنامه تئاتری او، حضور در نمایشهایی چون «موضوع جدی نیست»، «عروسکها»، «باغ آلبالو» و «کالیگولا» دیده میشود؛ آثاری که هر یک در دوره خود از نمایشهای شاخص صحنه تئاتر بودند. اویسی در کنار فعالیتهای صحنهای، در سینما نیز نقشآفرینی کرد و در فیلمهایی چون «رگبار» (۱۳۵۱)، «ساعت فاجعه» (۱۳۵۱)، «پرونده» (۱۳۶۲) و «بوعلی سینا» (۱۳۶۶) حضور داشت.
در تلویزیون، نام او با مجموعههای ماندگاری گره خورده است؛ از جمله سریال «دلیران تنگستان» به کارگردانی همایون شهنواز که بین سالهای ۱۳۵۰ تا ۱۳۵۲ تولید و نخستینبار در اسفند ۱۳۵۳ پخش شد. او همچنین در سریال «سربداران» به کارگردانی محمدعلی نجفی ایفای نقش کرد و در مجموعه «امیرکبیر» ساخته سعید نیکپور در نقش «حاج علی فراشباشی» ظاهر شد. حضور او در مجموعه «بوعلی سینا» به کارگردانی کیهان رهگذار نیز از دیگر فعالیتهای شاخصش در دهه ۶۰ بود که نسخه سینمایی آن بعدها عرضه شد.
با این حال، مسیر حرفهای او در اوایل دهه ۹۰ میلادی دچار تغییر شد. اویسی بهدنبال نگارش و کارگردانی نمایشنامهای با مضمونی انتقادی نسبت به حکومت، ناچار به ترک ایران شد و به سوئد مهاجرت کرد؛ کشوری که در سالهای بعد محل اقامت دائمیاش شد و تابعیت آن را نیز دریافت کرد.
سعید اویسی را میتوان از نسل هنرمندانی دانست که هم در شکلگیری تئاتر مدرن ایران نقش داشتند و هم در تلویزیون و سینمای پیش و پس از انقلاب حضوری فعال از خود بر جای گذاشتند؛ هنرمندی که زندگیاش میان صحنه نمایش، قاب تلویزیون و سالهای دوری از وطن تقسیم شد و با درگذشت او، بخشی از حافظه تئاتر معاصر ایران خاموش شد.
