از صعود تا سکوت؛ بلاتکلیفی در مسیر یک فرصت تاریخی

ملی پوشان در مرحله گروهی مقابل استرالیا، کره جنوبی و فیلیپین تن به شکست دادند؛ نتایجی که اگرچه قابل پیش بینی بود، اما آنچه بعد از مسابقات رخ داد، توجه ها را از زمین بازی به خارج آن کشاند. ماجرای بازگشت چند مرحله ای کاروان به ایران و خبرهای مربوط به پناهندگی برخی از بازیکنان، فضایی پرحاشیه ایجاد کرد که عملا دستاورد ورزشی تیم را به حاشیه برد. 

حمایت دیرهنگام، سکوت زودهنگام

رفتار فدراسیون فوتبال ایران در قبال تیم ملی زنان، بار دیگر محل انتقاد شده است. پیش از اعزام به جام ملت ها، این تیم از حداقل امکانات و توجه برخوردار بود، اما پس از بروز حواشی، مسئولان فدراسیون تلاش کردند در قامت حامی ظاهر شوند؛ حمایتی که برای بسیاری بیش از آنکه راهگشا باشد، شبیه واکنشی دیرهنگام تلقی شد. 

با بازگشت تیم به ایران، بازیکنان به تعطیلات رفتند و حالا در فاصله ای نه چندان طولانی تا رویدادی مهم، سکوتی معنادار بر فضای مدیریتی حاکم شده است؛ سکوتی که نگرانی ها را درباره آینده این تیم افزایش داده است. 

ناگویا؛ فرصتی که می‌تواند نقطه عطف باشد

حالا نگاه ها به بازی های آسیایی 2026 ناگویا دوخته شده است. رقابتی که قرار است در ژاپن برگزار شود و برای نخستین بار، تیم ملی فوتبال زنان ایران در آن حضور خواهد داشت. 

در شرایطی که طی سال های گذشته، نماینده ایران در بخش مردان در این بازی ها شرکت می کرد. حالا تیم زنان در سطح بزرگسالان پا به میدانی می‌گذارد که می‌تواند تجربه ای کم نظیر برای آینده این رشته باشد. 

برنامه مسابقات فوتبال نیز پیش از افتتاحیه رسمی آغاز می‌شود و از اواخر شهریور تا اوایل مهر ادامه خواهد داشت. نکته قابل توجه اینکه ۱۲ تیم حاضر در جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۶، جواز حضور در این رقابت‌ها را به‌دست آورده‌اند و به نوعی، ترکیب تیم‌ها شباهت زیادی به همان تورنمنت قاره‌ای دارد.

۱۵۱ روز مانده، اما خبری از برنامه نیست

با وجود اهمیت این رویداد، وضعیت تیم ملی زنان ایران نگران‌کننده است. در حالی که تنها چند ماه تا آغاز مسابقات باقی مانده، نه اردویی برگزار شده و نه برنامه مشخصی برای آماده‌سازی تیم اعلام شده است.

از همه مهم‌تر، قرارداد مرضیه جعفری به پایان رسیده و در حال حاضر تیم ملی حتی سرمربی هم ندارد. این در حالی است که رقبای آسیایی با برنامه‌ریزی دقیق، خود را برای حضوری قدرتمند آماده می‌کنند.

چرخه‌ای تکراری از بی‌توجهی

آنچه امروز در فوتبال زنان ایران دیده می‌شود، برای بسیاری آشناست؛ الگویی که بارها تکرار شده: بی‌توجهی در دوره آماده‌سازی، واکنش‌های مقطعی در زمان بحران و سپس بازگشت به سکوت.

در چنین شرایطی، فاصله ایران با تیم‌های پیشرو قاره نه‌تنها کاهش نمی‌یابد، بلکه روزبه‌روز بیشتر می‌شود. این در حالی است که حضور در بازی‌های آسیایی می‌تواند سکویی برای رشد و حتی گامی مهم در مسیر آماده‌سازی برای انتخابی المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس باشد.

وعده‌هایی که به فراموشی سپرده شد

پیش از اعزام تیم به رقابت‌های آسیایی، مهدی تاج، رئیس فدراسیون، با حضور در اردوی تیم، وعده‌های متعددی برای حمایت از فوتبال زنان مطرح کرد. پس از بازگشت نیز این وعده‌ها از سوی برخی مسئولان تکرار شد، اما حالا نشانه‌ای از تحقق آن‌ها دیده نمی‌شود.

تیم ملی زنان ایران بار دیگر در مسیری قرار گرفته که آغازش با امید است و ادامه‌اش با بی‌توجهی؛ مسیری که اگر تغییر نکند، احتمالاً پایان آن نیز چیزی جز تکرار ناکامی‌های گذشته نخواهد بود.

یک فرصت تاریخی در خطر

حضور در بازی‌های آسیایی ناگویا می‌توانست نقطه عطفی برای فوتبال زنان ایران باشد؛ فرصتی برای دیده‌شدن، تجربه‌اندوزی و نزدیک‌تر شدن به استانداردهای قاره.

اما در شرایط فعلی، این فرصت بیش از هر زمان دیگری در معرض تهدید است؛ نه به‌خاطر نبود استعداد، بلکه به دلیل فقدان برنامه، توجه و اراده مدیریتی.